इन्दिरा गौतम
“बाबा, पाँच मिनेट मात्र खेल्न जान्छु, “आठ वर्षीय शिवांशले किताब थन्काउँदै भन्यो।
उसका बाबा कडा अनुशासनमा छोरा-छोरी राख्ने व्यक्ति हुन्। उनको कुरा कसैले टाल्नै सक्दैन। आमाले पनि। ती माथि बच्चाको अघि त झन् कठोर हुने गर्दछ।
रिसाउँदै भने, ” हुँदैन ! समय भनेको समय हो। अहिले पढ्ने समयमा पढ्नुपर्छ ! खेलकुद भनेको फूर्सदको समयमा पनि गर्न सकिन्छ ।”
छोरो चुपचाप ढोका बन्द गरि टेवल भरि पुस्तक फिँजाएर हेर्यो। होमवर्क, स्कुल, टिचर र बाबाको आदेश एकैचोटी सम्झ्यो। रिँगटा लागेर आयो।
त्यसपछि बुबा अफिसका लागि हतारिँदै घडी हेर्छन् । ट्राफिकमा अल्झिएर पाँच मिनेट ढिलो पुग्छन्।
बोस रिसाएर भन्छन्, “पाँच मिनेटको लापरवाहीले हामीले क्लाइन्ट गुमायौँ ! लाखौँको क्षति भयो। कर्मचारीपटि फर्केर थर्कायो।”
बेलुका घर आएर देख्छन् छोरा पढिरहेको छ । बुबाले छोराको कोठामा गएर भने, “बाबु, भोलिदेखि तिमीलाई हरेक दिन पाँच मिनेट बाहिर खेल्न जान दिनेछु… तर त्यस समयको सदुपयोग सही ठाउँमा गर्नु पर्छ।”
छोरालाई बाबाका कुरा पत्याउनै गाह्रो भयो। आफ्नै कान प्रति सन्देह जाग्यो। खुसीले बाहिर कुद्दै भन्यो बाबा पाँच मिनेट है !”
