शम्भु ढकाल
सूर्याेदय न पा १२ आठघरे ,ईलाम
“यस पल्ट पनि हात खाली भयाे ” जीवनाथ दाइले नाडी हेर्दै भने “याे चाडवाड त नआए पनि हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ कहिलेकाही ।” “तपाईंकाे पाे आएनन् त अरुकाे त आए नि ।” भाउजुले भनिन् “आफू रमाउन पाइएन भनेर पर्वै नआओस त भन्नु भएन नि ।” “पाेहाेर परार त विदेश थिए मन बुझेकै थियाे याे साल त देशमै छन् ,घरैमा छन् । अरुबेला नभ्याए पनि पर्वमा त सम्झनु नि” दाइले भने ।
“पुराेहित बाेलाएकाे भए पनि त हुन्थ्यो नि । उनी समयमै आउथे । रक्षावन्धन बाँधेर जान्थे ।”भाउजुले भनिन् “हातै खाली हुने थिएन नि । दिदी बहिनी आउछन् भनेर हिजाे सम्म वास्तै गर्नु भएन ।”
“उनीहरु आए ,भान्जा भान्जी पनि छन् । ज्वाइँ पनि यतै । पर्व हाे दाजुहरु पर्खन्छन् भन्ने साेच्नु पर्दैन तिनीहरूले ।” दाइले भने । “पर्ने हाे नि पर्न त । बहिनीहरुकाे पनि त गुनासाे छ हाेला नि त । त्यत्राे दाइ भाइहरुकाे अंशबन्ड भयाे । शहर छेउकाे त्यतिधेरै जमीन एक एक घरेडी सम्म छुट्याएनन् भन्ने ।” भाउजुले भनिन् ” सम्झना त दाेहाेराे हुनु पर्ने हाेईन र ? एकै बाबुका सन्तान हुन क्यारे !”
