लक्ष्मी रेग्मी खनाल
वालिङ् स्याङ्जा
के भयो सपना बहिनी ? किन टोलाउनु भएको ? आबुई ! हजुरले त आँखाभरि आँसु बनाउनु भएको छ है । उता बाट सबिता दिदीले भन्नुभयो।
केही हैन दिदी त्यसै कहिलेकाहीँ मन कति भारी हुने । सबिता दिदी साच्चिकै बालपन कित रमाइलो हुन्थ्यो है ? हो नि ! बहिनी अभावहरुमै अवसर खोज्ने बेला भएर होला । अनि बहिनी भोलि त अष्टमिको दर खाने दिन माइती जाने होला नि ? म त जाने भनेर पार्लर जान लागेकी, हजुर नि ! जाने हो ? चुरा, टीका किन्न ? सपना भन्छिन- नाँई दिदी म त जान्न होला । दिदी म भित्र जान्छु है ! दूध बसालेकी थिएँ डढ्यो कि !
सपना भान्सामा पसेर हातले मुख छोपेर मज्जाले रुन्छे । समय कति निष्ठुरी हुन्छ है ! हिजो मामाघरको आमा आधा बाटोसम्म लिन आउनु हुन्थ्यो । हजुरआमालाई थाहा हुन्थ्यो । कुन नातिनातिनालाई के मनपर्छ भन्ने । मेरो सास छन्जेल हो बाबै ! पछि के के हुने हो भन्नु हुन्थ्यो।
पुराना भाका तीजका गीत हजुरआमाले गाउँदा मझेरीमा खुब नाचिन्थ्यो । मामाहरुले ताली बजाउनी । सधैँ अष्टमीमा मामाघर जाने, तीजमा फूपु आउनुहुन्छ भनेर घरै बसिन्थ्यो । हजुरआमाले तीजमा नि ! आओ भन्दा यी बुढीमाउले कुरै बझ्दिन्न भनेर गाली गरिन्थ्यो।
आज समय धेरै परिवर्तन भएछ पैसा नै सबैभन्दा ठूलो भयो । पेसाकै पछि दुगुर्दा हामीमा चाडवाडको महत्त्व घट्यो। चाडवाडमा माइती लिनआउने दिन हराए । हजुर त हाम्रो झोलीको देउता भन्ने मामाहरुपनि कता हराए । हिजो सँगसँगै खाना खाने दाजुभाइको माया कहाँ विलायो ? चाडवाड भनेर माइती गएर थरीथरी बनाएर खाउ भनेँ पनि रोगी बा आमालाई सुगर, प्रेशर बढ्ने हो कि भन्ने चिन्ता हुन्छ।
होस् म किन यति धेरै इमोशनल भको होला ? मैलै बुझ्नुपर्छ समयसँगसँगै हरेक चिजको महत्व घट्दो रहेछ।
