पदमप्रसाद दाहाल
शिवशताक्षी ११ दुधे,झापा
धर्मेन्द्रका बारीमा रोपिएका दुईटा रुख आँप र साल आपसमा कुरा गरिरहेका थिए। “तिमीभन्दा म बलियो र सलक्क परेको छु। तिमी त हेर्दै नसुहाउने झ्याम्म परेको अग्लो पनि हुन नसकेको छि:! यस्तो रूप त बाँच्नुभन्दा मर्नु नि बरु !” सालको बोटले तुजुक देखायो।
सालको कुरा सुनेर आँप रिसाएन बरु नम्र भएर बोल्यो। “हेर भाइ तिमी अग्लो र बलियो छु भनेर घमण्ड नगर। तिमीभन्दा म धेरै बाँच्न सक्छु।” “क्यारे क्यारे! तिमी धेरै बाच्ने रे! तिमीलाई त फलको चिचिला लाग्नासाथ केटाकेटीले मात्र होइन ठूलै मानिसले पनि झट्टी हानेको मैले देखेको छु । यस्तो कुटाइ खाने जिन्दगी पनि के जिन्दगी !” खिसिट्युरी गर्दै सालले फेरि घमण्ड देखायो।
“मदेखि मानिसहरू खुसी पनि त छन् नि ! म उनीहरूलाई मिठो फल दिन्छु । मलाई हिर्काइ हिर्काई लछारी लछारी पनि मानिसहरुले मेरो स्वाद लिन्छन्। तिमीलाई त एक आँखाले पनि हेर्दैनन् बुझ्यौ ?” आँपले पनि अलिकति फुर्ती देखायो। उनीहरू आपसमा गलफदी गरिरहेको बेला मालिक धर्मेन्द्र आएर बोटहरू नियाले । उनले तुरुन्तै आफ्नो कामदारलाई बोलाएर भने ,”यो साल को बोटले आँपलाई सेप गरेछ, यसलाई आजै ढालेर चिरान गर्नू।”
