अन्जु शर्मा
रातोपुल
चरा भुर्र उडे।
झट्टी सँगै आँप भूइँमा खसे।
काले र मानेले गोजीभरि आँप लिएर टाप ठोके।
धनेकाका यो दृश्यले आँसु पुछ्दै टोलाउनुभयो।
“काका ! साना विद्यार्थी हुन्। गल्ती गरिहाले । म कक्षामा गएर संझाउँछु । चिन्ता नगर्नुस् ।” जयराम सरले ढाडस दिनुभयो।
“सर म विद्यार्थीले आँप झारेकोमा दुःखी भएको हैन। त्यो रूखको जस्तो सहन शक्ति ममा किन आएन भनेर पो चिन्ता गरेको !”
“यो उमेरमा आएर के चिन्ता पर्यो काका ?” जयराम सरले जान्न खोज्नुभयो।ृ
“सर! त्यो बूढो आँपको रूखमा, कोही ढुङ्गा ,कोही झट्टी हान्छन्। कोही रूखमा चढेर हाँगा भाँच्छन्। टाँसिएर,गाँसिएर आएका पात नफर्किने गरि छुट्टिएर जान्छन् । तर पनि त्यो रूखलाई कति गुनासो छैन । त्यो बूढो आँपको रूखलाई तेरो र मेरो गरेर मेरा दुई छोराको पानी बाराबार भाछ। त्यो बूढो रूखले कहिले पनि म फलानाको भागमा परेको छु भन्दै भन्दैन्! क्या हिम्मतिलो रूख !”
“ओहो काका! प्रकृति यति धेरै स्वर्थरहित हुन्छ भन्ने कुरा त देखेर हैन महशुस गर्नुपर्ने रहेछ।” सरले दार्शनिक बिट मार्नुभयो।
