गंगाराम ढकाल
सुनवल,नवलपरासी
“नगर पालिका बाल मैत्री घोषित गरिएको ५ बर्ष भएछ । पहिलो बाल मैत्री नगर पालिका कहलाएको छ ।” विदेशबाट भिडियो हेर्दा सार्है खुशी पनि भएथेँ । – नगर प्रमुखले बाल साहित्यिक कार्यक्रमको मञ्चबाट घोषणा गरेका थिए । हलमा बसेका सबैले परर तालि पिटेका थिए ।विभिन्न स्कुलबाट आएका बाल प्रतिनिधिहरूले नगर प्रमुखको खुबै प्रशंसा समेत गरेका थिए । कार्यक्रमको पनि भब्य भिडियो हेरेक थिए।
केही महिना अघि छुट्टीमा स्वदेश हुँदा बाल मैत्री भवन पनि गएँ । भवन बन्द थियो । एकजना बालक गेट बाहिर उभिएको थियो।
“ए, बाबु कुन स्कुलमा पढ्छौ ?”- त्यो दश बाह्र वर्षको बालकलाई देखेर सोधेँ।
ऊ ट्वालल परेर हेरिरह्यो केही बोलेन। “तिमी बाल क्लबमा आएका हौकी क्या हो ?”- फेरी प्रश्न गरेँ । ” होइन “- उसले सटिकमा भन्यो।
अनि कहाँ बस्छौ त ? सटिकमा जान्न खोजे । “ऊ त्यो होटेलमा काम गर्छु ।” -उसले होटेल देखाउँदै भन्यो । अनि खल्तीबाट चुरोट निकाल्यो र लाइटरको सहरामा सल्कायो र लामु धुवाँ फाल्यो । अनि होटेल तिर लाग्यो।
उसलाई देखेर मलाई पनि रिस त उठ्यो तर केही बोलिँन। त्यो बालकको चालचलनले नगर प्रमुखको पाँचबर्ष अगाडि भिडियोमा भनेको पोल खोलिरहेको थियो । “न शिक्षा ?, न संस्कार ?, न सही आचरण ?, न नैतिकता ? न बाल अधिकार ?” मेरो मनमा कुराखेलि रहयो – “कुन आधारमा बालमैत्री घोषणा गरियो होला ?”
हुन त ठूला-बढाले सन्तानलाई पद बाड्ने खेलो त गर्नैपर्यो।
