ढाकामोहन बराल
पोखरा ७ मासबार , कास्की
“म त अहिले पनि पाँच कक्षामा पढ्ने हो ।” फुलनदेवीले भनी।
“दुई वर्ष त पाँच कक्षामा पढेर सकेको हैन ?” उ भन्दा दुई चार वर्ष जेठो नरदेवले सोध्यो।
“हो ।” उसले छोटो जवाफ दिई।
गाउँको बिचको मैदानको एक छेउमा प्राथमिक विद्यालय थियो अर्को छेउमा सार्वजनिक इनार थियो । त्यसैले सबैजना जम्मा हुने ठाउँ थियो यो । १० कक्षामा पढ्दै गरेको नरदेव भरखरै निजी विद्यालयको स्कुल बसबाट झर्दै थियो।
“घरको साइकल के भयो ?” उसले सोध्यो।
“ठिक छ ।” उसले भनी।
“के गर्ने गाउँमा हाईस्कुल नभए पछि अर्को गाउँको स्कूलमा भए पनि त जानु पर्यो नि ल म काकासँग कुरा गर्छु।” उनी भन्दा उ परिपक्व देखिन खोज्यो।
“काम छैन भनेर पनि ।” फूलनदेवीले भनी।
“किन ?” प्रश्न गर्यो छोटो।
“मेरो बाबासँग तिम्रो जस्तो बस हुने स्कूलमा पढाउने क्षमता छैन ।” उसले भनी।
“सरकारी स्कुल पनि छ त । साइकलमा गए त भयो नि ।” उसले सुझाव दियो।
“मेरो दिदीलाई साइकल चढेर स्कुल जाँदा बाघले झम्टेर लगेको थियो रे ।” फूलनदेवीले बुबाले गाउँ बाहिरको विद्यालयमा पठाउन नसकेको कारण बताई।
