देव भट्टराई
अचम्मको जीव रहेछ मौरी ।
परागको खोज गरेर दौडी ॥
सारा अरूको गरिराख्छ सेवा ।
मनुष्यले सिक्न सकेन हे बा !!
भण्डारको मालिक हैन आफू ।
छोरा न छोरी न त भाइ दाजु ॥
तथापि केका, कसका निमित्त ?
मरी-मरी भर्छ दिएर चित्त ॥
कर्तव्य दायित्व भुलेन आफ्ना ।
घटीबढी भाग चुनेन चाका ॥
सत्कर्ममा लीन सधैँ रुमानी ।
आश्चर्य लाग्दो मृदुचाल बानी ॥
ती फूलरानी कति भाग्यमानी ।
भइन् बरा ! धन्य दिई जवानी ॥
कर्तव्य दायित्व लिए सबैले ।
मनुष्यले क्यान ! भुलेछ ऐले !!
न चाहिएको छ प्रसिद्ध नाम ।
कुनै कुरा छैन सिवाय-काम ।
न पीरचिन्ता भय मृत्युदेखि ।
तल्लीन देखिन्छ अनादिदेखि ॥
साथी ! म यस्तो कहिले हुँदो हुँ ?
छोडी अहङ्कार म फैलिँदो हुँ ॥
आऊ न हामी पनि एकसाथ-
मिलौं जुटौं तोड्न सकिन्छ रात ॥
जो त्यागले प्राप्त भयो अवश्य-
त्यही सधैँनिम्ति भयो अभेद्य ॥
मेरो र मेरा भनिराख्छ मान्छे ।
अहम् कमाएर गलेन मान्छे ॥
