बिन्दा पराजुली बराल
क्यानडा
असार लाग्यो दर्किदा पानी मन पोल्छ आगर
यो बर्खे बेला नलाईकन हुँदैन जाँगर
पसिनाजति बेचेर यता मिल्दैन बहार
उता छ आफ्नो खोरिया बाँझो के गर्नु असार।
झल्झली आयो खल्बल गरी बेँसीमा झरेको
असारे भाका लगाई बेठी रम्झम गरेको
किसानी मन परदेश बस्दा सम्झना अपार
उता छ आफ्नो पखेरो बाँझो के गर्नु असार।
उर्लदो भेल दर्केको पानी घुमले छेकिन्थ्यो
छरेर मुठ्ठी उब्जनी पाथी कर्मले जोखिन्थ्यो
यता छु आफू समृद्ध स्वप्ना रेटिए हजार
उता छ आफ्नो सिमसार बाँझो के गर्नु असार।
