विन्दु अधिकारी ढकाल

“आज मलाई रून दिनु है आमा ! म स्कुल जान्नॅ । घरमा दिनभरि रोएर बस्छु ।” मन भारी पारेर छोरीले भनी। “हैन, यो केटी के नचाहिदो कुरो गर्छे हॅ ? ‘स्कुल नगइ रोएर बस्छु ?’ यो के बोली बोलेकी ? कि खोजौॅ केटो बिहे गरेर पठाउन ?” अलि झर्केर आमाले भनिन्।
“आमा, मेरी साथी विमला…!”
“किन ? विमलालाई के भयो र ?”
“उसको बिहे हॅुदै छ, अरे !”
“बिहे हॅुदै छ, अरे ! अनि, उसको पढाइ ?”
“त्यही कुरो त आमा ! यहॅा मलाई एक्लै पारेर जाने भई, विमलाले । म र ऊ कति मिल्थ्यौँ । स्कुल जान आउन सॅगसॅगैको त्यो ओहोरदोहोर पनि अब !” सावने झरी झैॅ स्वरमा छोरीले मनको वह पोखी।
“आमा, यसपालि म बेलायत जाने भएँ नि । यो खुसीको कुरो सुनाउन तपाईँलाई फोन गरेकी।”
“भिसा लागो ?”
“हो आमा, घुम्न जान भिसा लागो !”
“विमला, म आइपुगेँ ! तैले दिएको ठेगानामा गुगलले ल्यायो !”
“ओई संस्कृती ! यो हाम्रो भेट कति वर्षपछिको हो ?” विमलाले साथी संस्कृतीलाई गर्ल्याम्म अंगालो हाल्दै सोधी। “तीन दशक भयो, हैन त ?” प्रश्नवाचक शैलीमा संस्कृतीले विमलालाई उत्तर दिई।
“बिहेपछि म युके आइहालेँ”
“लाहुरेनी बनेर आएकी हैन त ?”
“तर यार, आज पनि मलाई उही समयको सम्झनाले मन भारी बनाइरहेको छ । कुन सम्झना होला ? बता त साथी, सुनौॅ !” विमलाको निवेदन थियो।
“तेरो बिहेको दिन ! बिदाइका ती आँसु !”
“सॅाच्चै, त्यो दिन मैले छोडेकी थिएँ, आज तॅ यहॅासम्म आइपुगिस् ! धत्, यति मिठो मिलनमा पनि हामी किन रोइरहेका छौँ ?”