विवेक शर्मा गौतम
टोखा-३,काठमाडौं
“हजुरबा, त्यो रुख किन रोएको जस्तो देखिन्छ ?” आर्यनले सोध्यो।
हजुरबाले मुस्कुराउँदै भने, “रुख रोएको होइन बाबु, हामी मानिसले यसको मन दुखाएका हौँ।”
विद्यालयले वृक्षारोपण अभियान चलाएको थियो। गाउँका सबै जात, धर्म र उमेरका मानिस एउटै डाँडामा भेला भए। कसैले खाल्डो खन्यो, कसैले बिरुवा समात्यो, कसैले पानी हाल्यो।
त्यही बेला दुई छिमेकी फेरि पुरानो रिस सम्झेर वादविवाद गर्न थाले।
“म तिम्रो छेउमा काम गर्दिनँ,” एकले भन्यो।
हजुरबा अघि बढे। एउटा सानो बिरुवा देखाउँदै भने, “यो बिरुवा कसको हो?”
सबै मौन भए।“माटो एउटै, पानी एउटै, घाम एउटै। यसले कहिल्यै सोध्दैन-मलाई कुन जात वा कुन धर्मले रोप्यो?”
दुवैको टाउको निहुरियो। उनीहरूले एकअर्कातर्फ हात बढाए।
आर्यन हाँस्यो, “अब त रुख पनि हाँस्यो, होइन ?”
हजुरबाले उत्तर दिए, “जब मनहरू जोडिन्छन्, प्रकृति पनि मुस्कुराउँछ।”
