बिन्दु पाैडेल वस्ती
भरतपुर -२, चितवन
पहाडको फेदमा सम्म परेको फाँट थियो । खेतीयोग्य जमिन भएकाले मानिसहरूले आआफ्नो खेतमा समयानुकूल खेती गर्दै आएका थिए । वर्षाको ठूलो भेल गाउँको बीचबाट गडगडाएर बग्दै थियो । खोलाले समेत आफ्नो आकार फैलायो यी दुबैले आआफ्नो शक्ति प्रदर्शन गरे। ठूलाठूला ढुङ्गा, गिटी र बालुवाले खेतीयोग्य जमिन पुरिदियो। बाढीले खोला मात्रै बढेन; दायाँबायाँका बस्तीहरूलाई पनि बगाउन थाल्यो।
जग्गा मात्रै विभाजित भएन; बासिन्दाहरू पनि विभाजित हुन पुगे। खोलाले पारिदिएको दुरीलाई उनीहरूले मनको दुरीमा परिणत गरे।
त्यो दृश्य हेरिरहेको एक युवकले पारिपट्टि डोरीको लट्ठो फाल्यो । कसैले बाँस तेर्साए त, कसैले काठहरू मिलाए । अस्थायी रूपमै भए पनि पुल तयार भयो। त्यस पुलबाट मानिस मात्रै तरेनन्; उनीहरूको पीडा, आँसु, आशा पनि तरेर लामो सुन्दर चेन पो निर्माण भयो।
केही दिनपछि बाढी सुक्य । खोलाले आफ्नै आकार लियो। युवकले,” पुलको औचित्य नभएकाले भत्काइदिउँ” भन्यो। बृद्धले मुस्कुराउँदै भने, “बाबु ! पुल त काठको होइन नि ; मनको पो हो त। काठक पुल त भत्काउन सकौला। मनको पुल कसरी भत्काउँछौ, भन त ? “
