शम्भु ढकाल
सूर्याेदय न पा १२ आठघरे ,ईलाम
“बाबा ! दिपावली गरेपछि पटाका पड्काउनु पर्छ । एक बट्टा किनेर ल्याई दिनु है ।” छाेराले हिड्ने बेलामा भन्याे ।
“पटाका त पड्काउनु हुँदैन बाबु !”मैले भने “त्यसले ध्वनि र वायु दुवै प्रदुषण गर्छन् । साथसाथै ठूलाठूला दुर्घटना समेत हुन्छ ।”
ऊ माैन रह्याे । मैले भने “बरु म तिमीलाई अरु खेलाैना र रमाइला पुस्तक ल्याई दिन्छु नि ।” म बजार पुग्ना साथ उसले फाेनमा भन्याे “बाबा ! मेराे सामान बिर्सनु हाेला नि।”
बजारबाट म घर फर्किएँ । बजारमा किनेका तिहारका सामानकाे पाेकाहरु गाडीबाट ओरालेँ।
छाेराले उत्साहका साथ सामान ओसार्याे । हतार हतार कित्लीबाट चिया सारेर ल्यायाे अनि झाेला खाेतल्न थाल्याे।
“के खाेजेकाे ?” मैले साेधेँ। “पटाका ।” उसले भन्याे।
“मैले ल्याईन बाबु ।” मैले भने “बारुदका पाेकासँग खेल्नु हुँदैन । त्यस्ले दुर्घटना हुन्छ भनेकाे बिर्स्याै ?” मेराे प्रश्नले ऊ रन्थनियाे। म तिर फर्केर रिसाउँदै भन्याे “तपाईँहरुले देशमा दस दस बर्ष बारूदका पाेका पड्काएकाे हाेईन ? आफू चैँ खुब देश बदल्न भनेर त्यत्राे वर्ष बारुदकै बम पड्काउने ,मलाई चैँ अरु साथीहरुसँग मिलेर तिहारमा पटाका पड्काएर रमाउन नदिने ?”
