सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
“म सधैँ पढाइमा मेरिट भएँ तर .. !”- झग्गुले आफैसँग यत्ती भन्यो र गहिरो स्वास् फेर्दै सूइय्य सुस्केरा हाल्यो।
ऊ लाइनमा सबैभन्दा पछि उभ्भिएको थियो।
अरूका फाइल दलाल आफैँले सही छाप गराउँदै फटाफट् विदेश उडाउँने तरखरमा थिए।
“के भयो हजुर पनि छिट्टै गराउँन सक्नुहुन्छ।”- एउटा अपरिचित नजिकै आयो र सुस्तरी भन्यो।
“कसरी मलाई त कसैले पनि सोधेनन् त ? कसैसँग चिनजान पनि छैन।”- झग्गुले निरास हुँदै भन्यो।” चिनजान हुन सक्छ कत्ति गारो छैन।”-ऊ बोल्यो।
” कसरी ?”-झग्गुले सोध्यो।
” अब आयो असली लिगमा ।”-उसले मनमनै भन्यो। ” हजुरले चिन्ता नलिनु म सबै मिलाई दिन्छु।”- अपरिचितले आस्वासन दिँदैभन्यो।
“कृपया मिलाई बक्सियोस् न सर ! “-उसले प्रश्न गर्यो।
“यहाँ पढाइमा मेरिट भएर पुग्दैन। हजुर फिल्डव़र्कमा अब्बल हुनुपर्छ।”- अपरिचितले सुझायो।
“कस्तो फिल्डव़र्क ?”- झग्गु चिन्तामा पर्यो।
“अहिलेको अबस्था भनेको ट्याकटिक मिलाउँन सक्नुपर्छ।”- उसले हातको इसारा गर्दै भन्यो।
झग्गुले खल्तीमा हात हाल्यो । अपरिचितले फाइल च्याप्प छोप्यो।
“अब कसले भन्छ हजुर अब्बल हुँनुहुन्न ? “- ऊ खिसिक्क हाँस्यो।
