मनोहरी पौडेल
गैडाकोट १
गुरुप्रसाद माध्यमिक विद्यालयका प्रधानाध्यापक थिए। एसइइको नतिजा निस्कने बित्तिकै स्टाफ मिटिङ राखे।विद्यालयका साना तिना शिक्षकका माग पूरा गर्न नसकेर पो सबै विद्यार्थी अनुत्तीर्ण भएका हुन कि ? उनलाई शंका लाग्यो। दुईवटा थिए प्रस्ताव । सर्वप्रथम प्रअले आफ्ना कमजोरी औँल्याइ दिन सबै शिक्षक कर्मचारीलाई प्रस्ताव गरे। सबैलाई भोलिको चिन्ता थियो कसैले केही बोलेनन्।
दोस्रो प्रस्ताव आयो -“हजूरहरुले आ -आफ्ना कमजोरी आफैँले औल्याएर विद्यालयको पठनपाठन सुधार्न पर्नेछ । “ल भन्नुहोस् एक एक गरी ! “पालैपालो भन्दै गए। उनीहरुका कमजोरी आफैँ भन्ने प्रयास गर्दै थिए। माविका गणित शिक्षक भन्दै थिए–“नौ कक्षामा पुगेका विद्यार्थीले हातलागि जोड जान्दैन, कसरी सिकाउनु ? तलैदेखि कमजोर छन् विद्यार्थी। त्यही अनुसार सुधार हुनु पर्यो।” प्रअले टिप्दै गए।
मावि तहका सबै विषय शिक्षकहरु तल्लो कक्षामा कमजोरी भए पछि माथि जति जोड गरे पनि नहुने कुरामा अडान लिए।
प्रअलाई अप्ठ्यारो पर्यो। मावि तहको पालो सकिएको घोषणा गरेर घर पठाए। अब आधारभूत तहका शिक्षकलाई सोही प्रस्ताव राखे । सबैले तल्लो कक्षा कमजोर भएका विद्यार्थीलाई सिकाउन गाह्राे भनेर पन्छिए। त्यहाँ वालकक्षा (इसिडी) की शिक्षक पनि हुनु हुन्थ्यो उहाँको तर्क व्यङ्गात्मक रुपमा यस्तो आयो -“सबैका कुरा सुन्दा बाल कक्षामा दस कक्षा सम्मको सिकाएर पूर्ण गराउन पर्ने पो रहेछ हगी हेडसर ?”
