लभकुमार भुजेल
असार पन्ध्र आयो फेरि, हरियो खेत हाँस्दै,
माटोको काखमा प्रेमले, बीउ रोप्दै–गाउँदै।
दाँते, कोदालो, हलगोरू, खेतमा गीत गुञ्जन्छ,
हिलाम्मे माटोको सुगन्धले मनै शितल हुन्छ।
माईतको झल्को ल्याउने, असारे गीतहरू,
प्रेम, विछोड, संघर्ष भर्ने, जीवनका कथा पुराना।
नौमति बाजा बज्छ खेतमा, बेँठी रोपाई रमाईलो,
साँस्कृतिक गौरव बगाउँछ, पानीजस्तै जीवनमा।
दहीचिउरा हातमा लिएर, साथीभाइ एकै पंक्तिमा,
खाउँ प्रेमको स्वाद, मेटौं मनको दूरी सबैमा।
शरीरमा शीतलता, आत्मामा मेलमिलाप,
सामूहिक सद्भावले बलियो, हाम्रो सामाजिक आलाप।
शहरका यादमा हराए पनि, गाउँको माटो बोलाउँछ,
असार पन्धको उत्सवले, विरासत जोगाउँछ।
शहरका मानिस फर्कन्छन्, माटो चुम्न झर्छन्,
सन्तानलाई सिकाउँछन्, परम्परा साँचिन्छ।
कृषकको पसिना, पृथ्वीको पूजा,
माटोको काखमा अन्नको सुरुआत।
असार पन्ध त चाड मात्र हैन, अस्तित्वको गीत हो,
हाम्रो साझा सम्पदा, संस्कृतिको मीत हो।
जोगाऔँ यो परम्परा, स्नेह, श्रद्धा, सम्मान,
कृषकको श्रमलाई दिऔँ, सच्चा आदरको स्थान।
प्रविधि बदल्ला, तर माटोको माया नटुटोस्,
असार पन्धको गाथा कहिल्यै नझुटोस्।
संस्कृति बचाऔँ हामी सबै, अस्तित्व जोगिरहोस्,
असार पन्ध हाम्रो चिनारी, सधैं–सधैं बाँचेकोहोस्।
माटो र मानिसको सम्बन्ध, अटुट रहिरहोस्,
नेपाली हृदयमा असार पन्ध अमर बनिरहोस्।
