खेल्ने ठाउँ

दिनेश निरौला
चिसंखुगढी १ ओखलढुंगा

ए केटाकेटी हो ! छिमेकीसँग मिलेर आफ्नै घर बनाउनु पर्छ क्यार, के भन्छौ हौ ? तिमीहरू ” भाइ भतिजा र छोरा नाति समेतलाई जम्मा पारेर नाराले प्रस्ताव गरी।
“हो हो सँधै अर्काको घरमा भाडामा बस्नु हुँदैन । भाउजूले भनेको ठिकै हो” वश्वी र नगनले सही थापे ।” घडेरी सँघुरो छ, छिमेकी कृष्णे अहंकारी छ , आफैँ घर बनाएर बस्नपनि सजिलो त छैन है” रेस बहादुरले (रेसे ) अनुभव ओकले।
“कृष्णेको छोरो विष्ने , शंकरे र सुर्ये मेरा साथी हुन् । उनेरुपनि मिलेर घर बनाउनु पर्छ । बाहरुलाई मनाउँ भन्दै थिए । नगनले भन्यो ।
“हिजोआज कृष्ण दाइसँग मेरो राम्रै हिमचिम छ । हाम्रो घडेरीमा घर नबनाएको कारण मैदान सम्झेर अरुनै केटाहरू फुटबल खेल्न थालेका छन् । पहिले दाइको घर बनाउने अनि हाम्रो बनाउँला । त्यतिन्जेल हामी छाप्रो हालेर बसौँला। कृष्ण दाइलाई म मनाउँला ।” नाराले आफ्नो योजना सुनाई।
“एकैतिर मुख फर्काएर घर बजाउन मान्छन् भने हुन्छ नि त । त्यसो भए दुईवटा जोड्दा आँगन ठूलो हुन्छ । आँगन ठूलो भए हाम्रा दुबै तर्फका केटाकेटीलाई खेल्ने ठाँउ पुग्छ । रेसेले राल चुहाउँदै भने।
भनेको बमोजिमको घर बनाए दुबै छिमेकी मिलेर बसे ।
“ठूलो आँगनमा खेल्दापनि कहिलेकाहीँ कता कता ठोकिँदै छन् भुराहरु । खै यिनलाई कति चाहिन्छ खेल्ने ठाउँ ?” ठूलो भतिजोको टुटुल्को हेरेर नाराले सुस्केरा हाली।