शान्ता शाक्य
धापाखेल ललितपुर
ओहो ! आज उठ्न ढिला भएछ।बित्यास पर्ने भो भन्दै अत्तालिंदै हतार हतार भान्छाको काम सकाएँ।
“ए,नानी उठ् उठ् स्कुल जान ढिला हुन्छ । किताबकापी,खाजापानी सबै झोलामा राखिदिइसकेँ।”
जवाफ पनि नदिने उठ्न पनि नउठ्ने उता श्रीमान् पनि मस्त सुतिराखेको देख्दा रिसको पारो चढ्दै गयो।
“होइन , आज बाउछोरीलाई के भएछ हँ ? अफिस जान ढिला भएन भन्या ?”
उठ्ने चालचुलै नदेख्दा छोरीकहाँ गएर उठाउन खोजेँ।
“हरे ! आज बस छुट्ने भयो। खाना कहिले खाने हो ,लुगा कहिले लाउने हो उठ् न उठ् नानी।”
सुने पनि नसुने झैं गरी। फेरि उता गई हेरेँ श्रीमान् पनि मस्तै । समयले नेटो काट्दै गएकोले पहिला छोरीलाई जबर्जस्ती उठाउन खोजेँ।
छोरी रिसाउँदै चिच्याई- “यो मामुले आनन्दसँग सुत्न पनि दिनुभएको होइन।”
“होइन ,आज स्कुल नजाने विचार गरेकी त होइनौ ? कड्केर सोधेँ।
ऊ रिसाई । मेरोभन्दा चर्को स्वरले चिच्याई- “यो मामुलाई सधैँको चटारो आज शनिबार हो भनेर थाहा छैन कि क्या हो ?”
