तुलसी पण्डित
गरीवका छोराछोरीले कहाँ पढ्न सक्छन् र बुद्धि पनि हुनु पर्यो नि पढ्न।
साहुको यो तुच्छ वचनले धीरज विह्वल हुन्थ्यो । तै उसले स्कुल जान छोडेको थिएन । साहुको घरको सबै काम भ्याएर ऊ स्कुल पढ्न जाने गर्थ्यो।
आमा सानैमा मरेकीले धीरज टुहुरो भएको थियो । तै बाबाले उसलाई जेनतेन गरेर सात सम्म पढाए । त्यहाँ भन्दा माथि पढाउन उसलाई समस्या भयो । साहुलाई भनेर उसले काम गर्ने सर्तमा पढाउन राजी भएको थियो । साहुको छोरो सन्सरे र ऊ एउटै कक्षामा पढ्थे।
एकदिन साहुले भने। “अब घरमा काम धेरै भयो । तँ पढ्न न जा ?” धीरजले भन्यो। “म घरको सबै काम भ्याएर स्कुल जान्छु साहु बा।”
“अँह हुँदैन । यदि स्कुल जाने नै हो भने यो घरबाट निस्केर गए हुन्छ ।”
धीरजले आफ्नो किताब कापी बोकेर सरासर हेड सर भए ठाउँमा पुग्यो । उसले रुँदै हेडसरलाई कुरा राख्यो ।”सर मलाई यो स्कूलमा पढ्ने इच्छा थियो तर साहुले घरबाट निकाले । मैले पढ्न न पाउने भए ?”
हेडसरलाई ऊ प्रति माया लाग्यो । उसको पढ्ने चाहनालाई मर्न पनि दिनु भएन ।
“हेर तिम्रो पढाइ राम्रो छ । बरु तिमी मेरो घरमा बसेर पढ। बरु मेरो छोरोलाई फुर्सद भएको बेला पढाउन सहयोग गर।” उसले खुशी हुँदै भन्यो। “मेरो इच्छालाई मर्न न दिने तपाईँ महान हुनुहुन्छ।”
आज स्कूलमा निकै हल्लिखल्ली छ । विशिष्ट व्यक्तिहरूलाई निम्त्याइएको छ । धीरजले पहिले काम गरेको घरको साहु हर्के पनि आएको छ । सबै उदेक मानि रहेका छन् । धीरजले बाँसबाट बनाएको जहाजको चर्चा निकै चलेको छ। नौ कक्षा पढ्ने विद्यार्थीले जहाज बनायो रे । आज परीक्षण हुदैछ छ रे।
सबैका विचमा धीरजले कम्पुटरको सहयोगबाट जहाज उडायो । जहाज धेरै बेर सम्म आकाशमा घुम्यो । अनि जहाँबाट उडेको हो त्यही आएर बस्यो । सबैले ताजुप माने।
पत्रकारले सोधे। “के तिमी मान्छे बसेर उड्ने जहाज बनाउन सक्छौ ?”
उसले हाँस्दै भन्यो। “सरकारको सहयोग पाइयो भने त्यो बनाउन केही कठिन हुने छैन।”
हर्केले ताजुप मान्यो । उसले सोच्यो।
यस्तो गरीवको छोरोले त जहाज बनायो भने मेरो छोरोले बोइङ् बनाउन सक्छ होला।
“सर मेरो छोराको पढाइ पनि तेज नै होला नि । म उसलाई बोइङ बनाउन प्रेरणा दिन्छु ।”
“खै के भन्यौ र यो लठ्ठुले उड्ने बोइङ त के कागजको बोइङ पनि बनाउन सक्दैन होला ।”
