मिसु श्रेष्ठ
दोलखा
हाल- काँडाघारी काठमाडौँ
नीतिले ऐना हेर्दै श्रृङ्गार मिलाउँदै थिई ।
नुतन करायो “हैन अझै तयार भएकी छैनौ ? घाम अस्ताउन लागे त !”
उसले आवाजको वास्तै नगरी श्रृङ्गार थप्दै गई।
“कति राम्री बन्नुपरेको, मैले मन पराइहालेँ अब धेरै राम्री कसको लागि ? कि ···? ” उसले हल्का मजाक गर्यो।
“अरुको लागि होइन आफ्नै लागि !”
“विद्वत महिलाका लागि धेरै श्रृङ्गार गर्नपर्दैन रे नि!”
उसको बोलीमा काँडा महशुस गरी । क्षणभरको सन्नाटा पश्चात् ” स्थान र अवस्था अनुसार सबै नारीमा सुन्दर हुने चाहना हुन्छ । सुन्दरताले आत्मसन्तुष्टि र आत्मविश्वास प्राप्त हुन्छ । पुरुषहरू त महिलाले नभनिदिए दाँत पनि माझ्दैनथे होलान् । उसले झण्डै आगो ओकली।
“ल ल संसारकै सुन्दर हुनु प्रिया ।” हल्का स्पर्श गर्यो।
“सुन्दरता महिलाको विशेषता हो । देख्नुभएन अस्ति भदैनी के के चाहियो भनेर रुँदै थिई। ‘ गाँजल पुसिन्छ ‘ भनेको , बलजफ्ती कसरी थामेकी ! चार वर्षकी छोरीलाई राम्री देखिन चाहिँ किन मन लाग्छ नि ! सम्पूर्ण रोष निभाउँदै मुस्कुराई।
