शान्ता शाक्य
धापाखेल ललितपुर
“यहाँको नाम? ”
जवाफ दिइन। पुन:सोध्यो। बसको एउटै सिटमा बसेपछि नबोल्नु असभ्यझैं लाग्यो । जवाफ फर्काएँ- “मिट्ठु।”
“कति मिठो नाम। कहाँसम्म नि ?”
“पोखरासम्म”
“ए,म पनि त्यहींसम्म त हो ।”
परिचयपछि हामीबिच लामो कुराकानी भयो। खाना पनि सँगै खायौं। पैसा तिर्ने बेलामा ऊ शौचालय गयो। निकै बेरसम्म कुरें। नआएकोले उसको खानाको पैसा पनि तिरिदिएँ। पर्खेँ आएन। ड्राइभरले बोलाएपछि म आफ्नो सिटमा बस्न गएँ। एकछिन पछि ऊ दौडेर बस्न आयो। खानाको पैसा तिरे नतिरेको प्रसङ्ग उठाएन। आफ्नो बखान गर्नलाग्यो। मलाई भने कुन बेला निद्राले छोपेछ पत्तै पाइन। बिउँझिदा उसको काखमा उसले एउटा हातले मेरो जिउ मजाले समातिराखेको पाएँ। म झस्किएँ।सतर्क भई बसें। थुक्क!मान्छेले यसैको श्रीमती वा प्रेमिका ठाने होलान् भन्ने लाग्यो। ऊ भने मुसुमुसु हाँसिरहेको थियो। मलाई अप्ठेरो महसुस भयो। मैले आफ्नै निद्रालाई दोष दिएँ।
गाडी निकै बेरसम्म अगाडि बढेपछि ऊ निदाएको जस्तो लाग्यो। म भने निद्रालाई छलेर सतर्क भई बसें। केही समयपछि उसलेआफ्नो दाहिने हात पछाडि लगेर मेरो कुममा राख्यो। ठानें निद्रामा होला। मैले उसको हात बिस्तारै पन्छाएँ । जे गर्दा पनि हात कुमैमा। अनुहार हेरें, निदाएको जस्तो। हात पन्छाइदिएँ। अब पनि त्यसो गरे चाहिं भन्नै पर्ला भनी सोंच्दै थिएँ। नभन्दै उसले बिस्तारै कुममुनि लान खोजेपछि भने मेरो रिसको पारो चढ्यो। ठोक्किने गरी उसको हात जोडले हुत्याइदिएँ।
ऊ तिरमिरायो ।
सोध्यो-“के भयो र ?”
मैले कड्केर भनें-“हात कुहिएको रहेछ बेस्सरी गन्हायो।”
