राजन कार्की (पाजु)
धरान १३सुनसरी
“हजुरबा ! तपाईँले यो के लेख्नुभाको?”
म आफ्नो कृति प्रकाशनको लागि सम्पादनमा व्यस्त थिएँ। एकाएक नातिनीको यो सोधाईले मेरो एकाग्र भंग भयो।
“किताब लेखेको नी नानी !” मैले उसको जिज्ञासा मेट्ने जमर्को गरेँ।
“किताब भनेको विद्या होरे, हो हजुरबा ?” उसले जिज्ञासा तेर्स्याई।
“होत नी ! तिमीलाई कसले भन्यो ?” उ तिर हेर्दै जवाफको साथमा जिज्ञासा पनि राखेँ।
“हाम्रो स्कुलको मिसले!” स्कुलको युनिफर्म खोल्दै सहजभावमा उसले जवाफ दिई।
मैले कान उ तिर, र ध्यान कामतिर एकाग्र गरेँ।
“यो किताव लेखेर के गर्ने हजुरबा?” उसले फेरि मेरो ध्यान खिंची।
“किताब छपाएर बिक्री गर्ने !” मैले उसको जिज्ञासा शान्त पार्न खोजेँ।
“किन, हजुरबा?” उ शान्त भैन ,उसको कौतुहलता झन बढ्यो।
“किताब बिक्रि गरेपछि पैसा आउँछ ,अनि तिमीलाई नयाँ लुगा, स्कुल ब्याग किनी दिने ल!” मैले उसलाई शान्त बनाउन आश देखाउँदै भनेँ।
“हाम्रो मिसले भन्नुभएको ,पैसा भनेको धन हो रे नी हजुरबा !” उसले फेरी सोधी।
“हो नी! धन सबै भन्दा शक्तिसाली हुन्छ,यो नभै हामी बाच्नै सक्दैनँ , धन छैन भने केहि चिज पनि किन्न सकिँदैन बुझ्यौ?” मैले उसलाई थामथुम पार्ने प्रयास गरेँ।
उ यतिमै शान्त भैन , उसले फेरी प्रश्न तेर्स्याई -” अनि मिसले त धन भन्दा विद्या ठुलो हुन्छ, भन्नुहुन्थ्यो त हजुरबा?”
म निरूत्तर भएँ।
