दिपक बाला
एक गरीब केटो पुराना, च्यातिएको जुत्ता लगाएर विद्यालय जान्थ्यो। साथीहरूले उनलाई देखेर हाँस्थे — “ए ! तेरो जुत्ता त प्वाल परेको!” उसले टाउको झुकाएर मुस्कान दिन्थ्यो।
एकदिन शिक्षकले सबै विद्यार्थीहरूलाई सोधे, “भोलि हरेकजनाले आफूलाई सबैभन्दा महत्वपूर्ण वस्तु ल्याएर आउनुहोस्।”
अर्को दिन सबैले आफ्नो खेलौना, महँगो घडी, मोबाइल आदि लिएर आए।
त्यो केटाले चाहिँ आफ्नो पुरानो जुत्ता झोलामा हालेर ल्यायो।
शिक्षकले भने, “अब सबैजना बताऊ, किन यो वस्तु तिमीलाई महत्वपूर्ण लाग्छ।”
“मैले यो जुत्ता ३ वर्ष लगाएँ। बाबाले खेत जोतेर किनिदिनुभएको थियो। अहिले च्यातिएको छ, तर म सधैं सम्झन्छु — कति माया र संघर्ष मिसिएको छ योमा।”
सारा कक्षा शान्त भयो। जसले हाँस्थे, उनीहरूको अनुहार लाजले रातो भयो।
