धनसिंह विश्व
गेजिङ, प० सिक्किम
“बुवा! ढोग गरेँ है। आज हामी घर आउदैछौँ । नानीहरुको एक सप्ताहलाई स्कूल बन्द भयो। पानी ज्यादै परेर होला हामी दुबैको पनि दुई चार दिन छुट्टी छ । सर-सौदाह केही लिएर आउनु पर्छ कि?” बुहारीले बिहानै फोनमा सोधिन्।
“केही ल्याउनु पर्दैन बुहारी। केटाकेटी लिएर आए भैहाल्छ । नहेरेको पनि धेरै भएथ्यो। अलिक समय राखेर आउनु। पानी पर्दै होला बाटो कस्तो छ। अलिक ख्याल राखेर आउनु ?” मैले भनेँ।
मनमा ख़ुशी हुँदै सोच्न थालेँ । बर्खाको बाटो शहरबाट आउन पुरै चार पाँच घण्टा लाग्छ। पोहोर साल सन्तोषकी आमाको बर्षाको श्राद्ध गरेर शहर हिँडेका, बल्ल छुट्टी मिलेछ।
ओहो ! बेलुका आएर तरकारी के खालान्? ल है ! घर पनि मैला छ। हिजो देखिनको भाँडा पनि माझेको छुईन। भरे बुहारी रिसाउँछिन् होली। एक्लो भएपछि यस्तै त हो। अब गफाडी नाति नातिनी आउने भए। मेरो कथा नसुनी सुत्नै मान्दैनन्। अब रमाइलो हुने भयो।
मन मनमा खुसीको रहरहरु बटुल्दै हतार भाँडा बर्तन, घर आँगन सफा गरेर बाटो हेर्दै बसी रहेँ। बेलुका चारैजना छिटै आइपुगे।
छोरा बुहारीले मलाई एउटा छाता र लौरो ल्याइदिएको रहेछन। टाढा बाटोमा सफर गरेर आएका थाके होलान्। गफ गर्ने कसैले बिचारै गरेनन्। म पनि गएर सुतेँ।
आधारातमा निकै हो हल्ला छ । को होलान् भनेर कान थापेर सुने। निद्रा खल्बलियो, बिस्तारै उठेर हेरे। चारैजना आ-आफ्नो मेबाइलमा मस्त रहेछन्।
एक सप्ताहमा पनि दुई शब्द बोल्ने फुर्सद कसैलाई मिलेन। छोरा बुहारीलाई बिदा दिँदै मैले भनेँ “अब आउँदा यो मोवाइल शहर मैं छाडेर आउने।”
