होम सुवेदी
“इस्कुलमा राम्रो पढ्नू है। फटाइँ नगर्नू नि !” स्कूल जान लागेको कर्णलाई सम्झाउँदै हजुरआमाले भनिन् । उनका काखमा बसेकी नातिनी भने यो सबै सुनिरहेकी थिई। अनि हजुर आमालाई केके सोधेर बालिकाले दिकदार लगाउन थाली । सकेसम्मा उत्तर दिइरहिन्।
“इस्कुल भनेको के हो आमा ?” “पढ्ने ठाउँ । पढ्ने घर।”
“पद्ने भनेको के हो आमा ?”
“कक खख गग हो नि ।””कक खख गग किन पद्नु ?” “ठुलो हुन पढ्नु”
“थुलो भनेको के हो आमा ?” “ठुलो भनेको राम्रो हुनु हो .,,,” “लाम्लो भनेको के हो आमा ?” अब हजुरआमालाई दिकदार लागिसकेको थियो । काखबाट पर सारेर हकारेझैँ गरेर भनिन् “नकरा मलाई दिक्क नलगा।”
बालिका झन् झुम्मिदै हजुरआमाको काखमा आएर बस्न खोजी अनि हजुरआमाका गालामा चुप्पा खाँदै भनी- “आमा नलिसाउनु ल । म अब दिक्क लाउँदिनँ ल । ल आमा ?” हजुर आमाको मुटु भरिएर आयो, मन थाम्नै सकिनन्। आँखाबाट आँसु चुहिए। बालिकाले आँसु पुछिदिई । हजुरआमाले हिक्क गरिन् । कसै गरी रुवाइ थामिन् र बालिकालाई अँगालोमा हालेर बेरिन् ।
