सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
“के गरेको यस्तो दादा?”
लक्ष्मीले जागेको हातबाट निरूलाई छुडाउँदै भनी।
“तिमी बिचमा न बोल हाम्रो घरको कुरा हो।”-जागे रिसाउँदै फतफतायो।
“किन त्यसो गरेको जवान छोरीलाई लाज लाग्दैन हजुरलाई ?”-लक्ष्मीले चर्को स्वरमा प्रश्न गरी।
निरू रोइरहेकी थिई। जागेले एउटा छडीले उसको खुट्टामा जोडले हान्यो।
“अँझ रून्छेस् ? तलाईँ पढन पठाएको होकी खेलेर आउँन अहिले पनि फेल भईस।”- जागेले निरूलाई हकार्दै भन्यो।
“निरू बिहानै उठेर घाँस काट्न जान्थी। जागेले साहुका दुईटा थारा भैँसी पाल्न राखेको थियो। आफुलाई तास खेल्न ठिक्क हुन्थ्यो।कहिले घरमा कोही नभएपछि उसलाई भैँसी फुकाएर ग्वाला जानुपर्दथ्यो।
स्कुल मुस्किलले एक वर्षमा दुई सय दिन जति उसको हाजिरी हुन्थ्यो। फिस पनि केही महिना देखिको परीक्षामा बुझाएको हो।नियमित फिस पनि जागेले दिएन।
अहिले दोस्रो पटक पनि निरूको बिषय लागेको छ।
“तँ जस्ता छोरी हुनुभन्दा त नभएको भएपनि राम्रै हुन्थ्यो।”-जागे आफैँ फतफताई रहेको थियो।
“यो फेल हुनुमा यसको मात्रै कसुर छैन हजुरको पनि छ। आफुले तास खेल्ने जाँड खाने र छोरीको फिस न तिर्ने ? अनि गल्ती पनि उसैको देखाउँने । अब लगाउ त हात बोलाउँ छु प्रहरी ! छोरीलाई त पुशु जस्तै मान्ने छडीले पिट्छन् ? कसैको बाबाले? एउटा बिषय लागेको छ तैपनि त्यसको जाँच गराए पास पो हुन्छे कि?
“सबै बिषयमा राम्रो ग्रेड छ।”-लक्ष्मीले जागेको हातबाट छडी खोसेर फाल्दै भनी।
ऊ केहि बोलेन चुपचाप सुनिरह्यो।
