तीर्थ गुरागाईँ
रालिङ्ग कोकले, गान्तोक सिक्किम
हिउँदको दिन। एकहुल केटाकेटी बाँझो बारीको भित्तानेर भाड़ाकुटी खेल्दै थिए। कसैले पसल थापेका र कोई ग्राहक बनेर रूखका पातका पैसा बोकि ती ढुङ्गा,माटो र काठका टुक्राले बनेका सामाग्री किन्ने खेल खेल्दै थिए। त कोई रूखका पातको थाल बनाएर माटोको खाना खाईरहेको अभिनय गर्दै थिए, भने कोई ढुङ्गा र काठका टुक्राले निर्मित मोटर, गाड़ी, जहाज बनाएर खेल्दै थिए।
त्यो रमाईलो दृष्यले परबाट निहालीरहेका गजेन्द्र काकाको आँखा कत्तिबेला रसायो उनलाई पत्तो भएन,उनी नजिक आएर जिज्ञासु भावमा सोधे “नानी हो, तिमीहरुलाई थाहा छ ? यो के खेला हो?”
‘थाहा छ काका- भाड़ाकुटी’ नानीहरूको उत्तर थियो।
‘त्यो त हो। तर कसैले राम्रो परिभाषित गर्न सक्छौ ?’गजेन्द्रले भने !
ती मध्ये अलि बाठो विवेकको उत्तरले गजेन्द्रकाकाको चित्त मात्र बुझेन उनलाई मान्छेको बौद्धिक स्तरताको मापन उमेरले गर्दैन भन्ने कुराको ज्ञान साथै उनलाई विवेकको भनाईमा जीवनको यथार्थबोध भयो ! बिवेकको भनाई थियो-“जुन खेल संसारका सम्पूर्ण मानिसहरुले दैनिक खेलिरहेका छन् ,त्यस्को संक्षिप्त अभिनय हो काका यो हाम्रो भाड़ाकुटी।”
