सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही
“आनन्द सर ! यो केहो ? यति सानो बालकलाई किन यस्तो दण्ड सजाय दिनु भएको ?”-रविलाल आश्चार्य हुँदै प्रश्न गर्छन्। “के भनौँ यो एक नम्वरको चोर फटाहा छ।”-आनन्दले सटिकमा भन्यो। कुल आठ वर्षको बालकलाई मुर्गा बनाएर उसको माथि ढुङ्गाको चक्का राखेका थिए। ऊ रोई रहेको थियो। बाँकी क्लासका बाल बालिका चुपचाप थिए। यस्तो लाग्थ्यो! मास्टर आनन्दको उनीहरूमा काफी खौफ थियो। “उठ चोरी गर्छस् गर्दैनस् अब ?”-आनन्दले केटाको माथि राखेको ढुङ्गा हटाउँदै खकार्यो। ऊ पसिना आँसु र नाकबाट चुहेको सिंगान कमिजको बाउलाले पुछिरहेको थियो। “भन! फेरि चोर्छस् ?”-आनन्दले फेरी हकार्दै भन्यो। ऊ रातो पिरो भयो; बोल्न सकेको थिएन्। टाउको घुमायो र चोर्दैिनको सङ्केत दियो। ” रवी आर्कै स्कुलको स्टाफ थियो। रविले बालकले के चोरेको होला मनमनै सोंचिरहेको थियो। स्कुल ड्रेसपनि धेरै मैलो थियो। ऊ सारै गरिब घरको बालक देखिन्थ्यो। “बाबु! के नाम हो तिम्रो? आनन्द अर्को रूममा गएको वेला रवीलालले सोध्यो। “नरे”-उसले सटिकमा भन्यो “के चोरेका थियौ नरे तिमीले ? मलाई भन म केही गर्दिन।”- अंकल नरेले ऊ त्यो भाइको नास्ता चोरेर खाएको हो!”-नजिकै बसेको आर्को एकजना बालखले रवीको कुरा बिचैमा काटेर भन्यो। “नरे तिम्रो बाबाले के काम गर्नुहुन्छ ?-रवीलालले उसलाई आफुतिर तान्दै सोधे। “बा मर्नु भयो , आमाले आर्काको घरमा काम गर्छिन्।”-नरेले रूँदै भन्यो। रवीलाल भावुक भयो,अनायसै रविलालका आँखा नम भए। “ऊफ !यो त भोकको दण्ड पो रहेछ।”मनैमन भन्यो र ऊ केही बोल्न सकेन क्लासबाट बाहिरा निस्कियो।
