भूमिका गैरे तिमिल्सिना
गैंडाकोट ४ नवलपुर
आमा दमको रोगी छिन् । उनलाई घरिघरि स्याँ स्याँ भइरहन्छ । वाफ लिई रहनु पर्ने हुन्छ । औषधी त कति हो कति ? घरपरिवारले अनेक गरे, झारफुक,ओखती, अस्पताल धाएको पनि महिनौ भएछ, तर निको हुँने छाँट थिएन । आजित परे ।
बुढाले समय समयमा औषधी ख्वाउँने, रेगुलर चेकअप गराउँने, सुगरको इन्सुलिन लगाउँने उनको दैनिकी बनेको थियो । बुढ्यौलीको लाठी हो, भन्थे । राम्रो हेरविचार गरेका थिए ।
बुढाले देखाएको माया अनि सामीप्यताले उनले केही राहत महशुस गर्थिन् र भन्थिन्, ” विगत सम्झदा यति स्याहार गर्नुहुन्छ भन्ने विश्वास लागेको थिएन, तर जीवनको उत्तरार्द्धमा एकअर्कोको महत्त्व बुझेकोमा उनी खुसी थिइन् ।”आज औँसी छोरी कतिखेर आउँछे भनेर उनी बाटो हेर्दै थिइन् । घरिघरि फोनमा घन्टी बजाउँथिन्, अरूका छोरी आउँदा उनलाई हतारो भएको थियो ।
फेरि फोनमा छोरीलाई भनिन्, “खाना बनाउँछु चाडै आउँनु है !” उनमा छुट्टै उत्साह आएको थियो, खुसी थिइन् । एक्कासी उनलाई ‘घ्यार घ्यार’ भयो | सास फेर्न असहज भयो, अचेत भइन् | एम्बुलेन्स बोलाए, अस्पताल लाने तरखरमा थिए ।
त्यत्तिकैमा छोरी आइन्, उनी आमाको समीप गइन्, “सुम्सुम्याउँदै आमा ! आमा !! के भनेकी थिइन्, उनी बौरिइन् ।” उनले पुलुक्क छोरीलाई हेर्दै शीतलताको आभास गरिन्।
