“अनिमेष” नीलम कुमार पौड्याल
बाग्लुङ हाल- लण्डन
“सर ! एकाबिहानै यो चिसोमा किन यति धेरै कपडा धुन आउनुभएको ? म्याडम हुनुहुन्न र!” नम्रताले पधेँरोमै सोधिन्।
मैलो चोलीमा साबुन घोट्दै राजुले भने, “घरमै छिन म्याडम, आज मेरो पालो हो।”
नजिकै पानी भरेर अलि पर बसेका महिलाहरू भने राजुकै कुरा काट्दै थिए।
“. . .हो नि त , त्यो घरको हालत त हेर्नै नसकिने,” राधिकाले पनि दबेको स्वरमा भनिन्, “हिजो साँझ पनि बिचरा राजु सर त जुठाभाँडा मस्काउँदै थिए। त्यो आईमाईले नोकरै बनाएर राखिछे।”
अर्कीले थपिन्, “ त्यसका छोराछोरीले पनि आफ्नो थाल आफै माझेर स्कुल जान्छन् रे!”
‘त्यो गाउँका धेरै घरमा श्रीमान ‘लाठसाव’ भएर बस्छन्-घरको चुलोचौकोदेखि लिएर हरेक काम महिलाहरुको निधारमै लेखिएको छ। ‘ यस्ता कुराहरु पनि सुनिए।
कुरा सुनिरहेका राजु सर ढाड सोझ्याउँदै उठेर नम्रतालाई सम्झाउँदै भने, “हेर न, दिदी ! घरमा जसले सक्छ, उसैले गर्ने हो नि ! काम त मिलिजुली बराबरी गर्नुपर्छ ।”
त्यसपछि परिस्थिति असामान्य बन्यो । पधेँरोमा मौनता छायो।
