शुक्रराज कुँवर
बलभद्रपथ , धरान १०
” मूल्य लघुकथासङ्ग्रहले तपाईँलाई चर्चाको शिखरमा पुर्यायो नि , के छ यसको रहस्य ? ” पत्रकारले सोधे ।
” यो मेरो दु:खको भोगाइ हो र पाठकले यसमा आफनै दुःख देखे होलान् , यसैले होला ।” साहित्यकार राजविक्रमले भने ।
” त्यसो त तपाईँ पहिले पनि नाम चलकै साहित्यकार हो । पछि सडकमै पुग्नु भयो । तपाईँलाई पाठक लगायत अरु साहित्यकारहरुले दम्भी उपनाम दिएका थिए । के तपाईँ दम्भ र सुखले मात्तिनु भएको थियो ?” पत्रकारले लामै प्रश्न गरे ।
” हो ! तपाईँले ठिक सुन्नुभयो ।” साहित्यकारले भन्दैगए – ” एउटा सफलताले म मात्तिएको थिएँ । चरम सुखानुभूति गर्दै थिएँ जस्ले मलाई दम्भी बनायो । पाठक र साथीभाइहरु टाढा हुँदै गए र अन्तमा सडकमै पुगेँ ।”
” अनि फेरि कसरी उठ्न सफल हुनुभयो त ? पत्रकारले जिज्ञासा राखे ।
” बुढापाकाहरु भन्ने गर्थे , सुखमा नमात्तिनु दुःखमा नआत्तिनु । सुखमा त ,म मात्तिएकै थिएँ तर दु:खमा म आत्तिइन । हिड्ने मान्छे लड्छन् भन्छन् नि , हो त्यस्तै म लडेको थिएँ र उठ्ने प्रयास गरेँ । दु:खले मलाई सबक सिकायो ।” साहित्यकार भावुक बने ।
” के सबक सिकायो त ? ल ठ्याक्क भन्नुस् ।” पत्रकार झनै उत्सुक भए ।
” यत्ति कि ! दुःखमा नै सुखको मूल्य थाहा हुँदो रहेछ ।” साहित्यकारले भने ।
