प्रा.डा. खेमराज खनाल
पिण्डेश्वर क्याम्पस, धरान-१४, सुनसरी
निकै समय साहुजीका छोराछोरी भएनन्। अनाथ केटो गोद लिए। दुई वर्षपछि साहुनीले नि छोरो पाइन्। दुबै सन्तान हुर्किँदै गए। मोबाइल हेरिरहन्थे। पढ्न मन गर्दैनथे। जेठाले मरीतरी दस छिरायो। साहुजीले भने, “तँ पढ्न मन गर्दैनस्। दोकानमा बस् ।” पढ्नुपरेन । जेठो दङ्ग पर्यो । कान्छो उनकै रगत थियो। उसलाई भने, “तँ पढिराख् । काम गर्नुपर्दैन। दाजुले गर्छ।” पढ्नुपर्यो। कान्छो निराश भयो।
जेठो साहुजीसँग दोकानमा बस्यो। त्यहीँ रमायो। आमाबाबुबाट संस्कार सिक्यो। साहुले दोकान उसकै नाममा गरिदिए ।अरू श्रीसम्पत्ति कान्छाले पायो। ऊ पढाइमै हरायो। विदेश गयो। उतै घरजम गर्यो। जेठो आमाबाबुको सहारा बन्यो। साहुजीले थाहा पाए, सन्तानलाई शिक्षाभन्दा संस्कार बढी दिनुपर्ने रहेछ।
