उज्यालो दिन

नन्दलाल आचार्य

“दिदी, यहाँ किन यति धेरै बालबालिका भेला भएका छन्, तर सबैका अनुहारमा उज्यालो छैन ?” ​निखिलले भीडको छेउमा उभिएकी आफ्नी दिदी सरीको हात समातेर सोध्यो।
२० नोभेम्बरको त्यस मध्यान्हमा विश्व बालदिवसको भव्य भाषण मञ्चबाट गुञ्जिरहेको थियो, तर मञ्चमुनि अवस्था उस्तै थियो- केही अभाव, थाकेका अनुहार र चिसोले भिजेका जुत्ताहरू ।​ दिदीले निखिललाई मञ्चबाट अलि पर एउटा बुट्यानको आडमा लुकिरहेका तीन स-साना बालबालिकातिर इसारा गरिन्- “हेर् त निखिल, उनीहरू सायद यहाँ निम्त्याइएका छैनन्।”
​त्यस क्षण हावा एकछिन रोकिएको जस्तो भयो । शहरको चटक्क रङ्गिएको उत्सवको ठीक छेउमा बेवास्ताको एउटा कालो छायाँ सधैँझैँ उपस्थित थियो । ​निखिलले आफ्नो काँध सीधा पार्यो- “दिदी, तिनीहरूलाई म नै बोलाऊँ, त ?”
दिदी मुस्कुराइन्- उनको मुस्कानमा एउटा सानो सूर्योदयको झल्को थियो- “हो भाइ । यस दिनको अर्थ त यही हो, जुन हातहरू छुटेका छन्, तिनै हातहरू समात्नु । यो उत्सव सबैको हो।”
म ​उनीहरू तीनै जनालाई लिएर भीडतिर हिँडे। उनीहरू भीडमा मिसिँदै गर्दा, मञ्चमा बत्ती झिम्कियो र उद्घोषकको आवाज सुनियो- “सबै बालबालिकालाई हार्दिक स्वागत छ !”
​तर ठीक त्यही क्षण, भीड छिचोल्दै गर्दा सरीले निखिलको कानमा भनिन्- “हेर निखिल, स्वागत त भयो, तर मलाई लाग्छ, आयोजकको सूचीमा तिनीहरूको नाम अझै पनि छैन…।”
​यो ‘उज्यालो दिन’ मा पनि फेरि भुइँतिर हेर्न बाध्य बनायो । एकाएक वातावरणमा मौनता छायो।
अघिदेखि सरी र निखिलको क्रियाकलापका प्रत्यक्षदर्शी नेपाली शिक्षकले मञ्चमा आफ्नो भनाइ राख्दा भने; “बालदिवसको साँचो अर्थ उत्सवमा होइन, ती बेवास्ता गरिएका अनुहारको “स्वीकार” मा लुकेको छ ।”