उपहार

श्री पोखरेल
इटहरी, सुनसरी

गर्ल्याम आवाज आयो । डोको र हँसिया फालेर श्रीधर कुदेर बुबाको कोठामा पुग्यो र चिच्यायो “सुनिता छिट्टै एक लोहोटा पानी ल्याउ त ।”
सुनिताले बुबालाई पानी छम्किइन्, श्रीधर गोडामा मालिस गर्नथाले । केही बेरमा बुबा बौरिए।
“के भयो बुबा हजुरलाई ?” उनले सोधे ।
“छोरा नराम्रो सपना देखेँ ।”
“के देख्नुभयो र लड्नुभयो त ।” उनले नराम्रो सपना बुझ्न चाहे ।
“नानी ! जङ्गलमा दाउरेले एउटा बुढो रुख काट्दै थियो । रुखको छेउकै जवान रुखले भन्यो खबरदार ! यसरी हामीलाई विनाश गर्यौ भने तिमीहरूको पनि विनाश हुनेछ । दाउरे एकोहोरो रुख काटी रह्यो । अन्त्यमा गर्ल्याम रुख लड्यो ।” बुबाले सपनाको बेलिबिस्तार लगाए ।
श्रीधरले सुनीता तर्फ फर्किएर सोधे “तिमीले बुबाको सेवामा केही कमी गर्यौ कि क्याहो ?”
उनले जवाफमा भनिन् “सायद बुबालाई त्यस्तो महसुस पो भयो कि !”
बुबाको गोडा मालिस गर्दै उनले भने “सुनिता ! वनजङ्गल पर्यावरणको लागि जति महत्वपूर्ण उपहार हुन् नि जेष्ठ नागरिकहरू पनि समाजको लागि त्यत्तिनै महत्वपूर्ण उपहार हुन्।”