“कुच्चो”

रमेशचन्द्र घिमिरे
भोर्लेटार, लमजुङ

सानो छँदा ठुली ठुली हुँदा सानी
उमेर बढ्दै जाँदा आकार घट्ने बानी

पाखुरा छ मोटो टाउको चुच्चो चुच्चो
बढारकुढार गर्ने लमतन्ने कुच्चो
बुढी हुने बेला फुच्ची भइछे नानी
ठुली थिई पहिले अहिले भई सानी

धुलो तान्छे आफै आफै धुलो खान्छे
कुनाकाप्चा खोज्दै भित्रभित्रै जान्छे
दुब्ली हुँदै गई छेस्का तानी तानी
उमेर बढेपिच्छे हुँदै गई सानी

ढोग्न पनि हुन्न गोद् न पनि हुन्न
भन्दिनु न आमा सोध्न पनि हुन्न ?
कसले सोध्छ नत्र त्यसै जानी जानी
अस्ति थिई ठुली आज किन सानी

अम्रिसाको हो कि सिमलीको चाहिन्छ
पराल र पातीको झाडु कुच्चो पाइन्छ
जस्तो चाहिन्छ त्यस्तै लिऊ छानी छानी
हप्ता दिन नकट्दै भई सानी सानी

मिसिन आयो अहिले यो कुच्चाको साटो
मिसिनले नै सफा पारोस् आँगनी र बाटो
धुलो मार्छु पहिले छम्किएर पानी
कुच्चो लिई बढार्छु भन्छे बहिनी सानी।

श्रोतः नेपाली बाल साहित्य