गुरुपूजा

रामप्रसाद पन्थी

प्रशंसाकाे उमेर सात वर्षको भयाे । उनी कक्षा दुईमा पढ्छिन् । उनी स्कुलमा जेहेन्दार विद्यार्थी हुन् भने घरमा असल छाेरी । उनले स्कुलमा सिकेका कुरा घरमा आमा बुबालाई सुनाउछिन । घरमा सिकेका कुरा स्कुलमा साथीभाइ र गुरूहरूलाई सुनाउछिन् । त्यसैले उनी सबैकी प्यारी छिन् । घरमा आमासँग सँगै उठ्छिन । आमालाई घरकाे काममा आफूसक्दाे सघाउछिन् । समयमै स्कुलकाे गृहकार्य सकेर साथीभाइसँग खेल्छिन् । बुबालाई उनलाई पढ्न सहयाेग गर्नुहुन्छ । प्रशंसाकाे बानीलाई देखेर छिमेकीहरू पनि दङ्ग पर्छन् । सधैंजस्तो आज पनि प्रशंसा बिहानै उठिन् ।आमा आफ्नो काममा लाग्नुभयाे । प्रशंसा नुहाइधुवाइतिर लागिन् । बगैंचाका फूल टिपेर पूजाकोठामा गइन् । देवतालाई फूल र प्रसाद चढाइन् । अगरबत्तीकाे धुपले घरभरि बास्ना फैलिएको थियाे । उनले बजाएकाे घण्टीकाे आवाजले बुबाकाे निद्रा टुट्यो । नित्यकर्म सकेर बुबा पनि पूजाकोठामा आइपुग्नुभयाे । यतिञ्जेल आमाले पनि काम सकेर टुपुल्क्क आइपुग्नु भयाे । छाेरीले पूजापाठ गरेकाे देखेर आमाले साेध्नुभयाे – “के गरेकी छाेरी ? ” प्रशंसाले उत्तर दिइन् – “आमा ! आज गुरूपूर्णिमाकाे दिन । त्यसैले पूजा गरेकाे ।” बुबाले बीचमै भन्नुभयो – ” आज स्कुलमा गुरूपूर्णिमा मनाउने हाेला ?” प्रशंसाले भनिन् – ” हाे बाबा ! स्कुलमा पनि मनाउने हाे । त्याेभन्दा पहिले घरमा मनाउने ।” आमाले भन्नुभयो -“घरमा किन छाेरी ?” प्रशंसाले भनिन् -” आमा ! स्कुलमा गुरूहरूले भन्नुभएको घर नै पहिलाे पाठशाला हाे रे ! बुबाआमा पहिलाे गुरु र गुरूआमा ! “प्रशंसाले बाबाआमालाई टीका र प्रसाद दिदै थिइन् । आँगनबाट उनकी साथी गरिमा चिच्याइन् -” प्रशंसा छिटाे गर न । सबै साथीहरू स्कुल गइसके । ढिला भयाे ।” प्रशंसा बुबाआमालाई नमस्कार गर्दै हतारहतार गरिमासित गुरूपूर्णिमा मनाउन स्कुलतिर गइन।