सुरेशकुमार पाण्ड
दाङ घोराही १८
“बाबा अब हामी कहाँ जान्छौँ ?”- सात वर्ष नपुगेकी पुतलीले खलेको नजिकै पुगेर सोधी। ” कतै त जाउँलानी छोरी तिमीलाई केको चिन्ता पर्यो हामी छँदै छौँ नि। तिम्रा आमा बाबा जहाँ गएपनि तिमीहरूलाई दुःख दिनेछैनौँ।”- खले आफ्नी सानि छोरीलाई तानेर काखमा बसाल्दै भन्यो। उसले छोरीलाई धेरै मायाँ गर्थ्यो। चामीले सामानहरू ब्यवस्थित गरेर राख्दै थिइ। उनीहरूले अब यो बस्तिमा नबस्ने ठानेका थिए। त्यसैले दुई तीन दिन पहिल्यैई घरमा भएको समान प्याक गर्दै थिए। “बाबा अब हाम्रो स्कुल पनि बद्लिन्छ र ? ” पुतलिले फेरी आर्को प्रश्न राखी। “कति कुरा जानेकी छ यो केटीले जा पर बसेर पढ जानेबेला त तँलाई छाड्ने छैनौँ।”- चामीले छोरीलाई हकार्दै भनी। “सोध्न देउन किन हकार्छौ नानीलाई।आखिर उसलाई पनि त चिन्ता होला। हाम्रो भन्दा उसका साथीहरू धेरै छन् बस्तिमा।”-खलेले स्वास्निलाई सुस्तरी सम्झायो। उसलाई यहाँ बस्ने मन त थिएन आमाको मृत्युपछि । तर पनि चार चार भाइ बहिनी लिएर कहाँ जाने ? आफुले रिक्सा चलाएर गुजारा गर्दै आएको थियो। अचेल त्यो रिक्साको कामपनि आटोले लिइसकेको छ। आफूसँग अटो किन्ने धन छैन् । त्यसैले अचेल एउटा ठेकेदारसँग सहयोगी बनेर हिंड्छ। “बाबा! हजुरआमासँग सोध्नु भएको भए हुन्थ्यो नि के थाहा कतै हाम्रो घर बनाउने ठाउँ थियो कि ? “- पुतलीले फेरी प्रश्न थपी। ” सोधेको थिएँ नानी हाम्रो आमा पनि हामी जस्तै हुनुहुन्थ्यो। मलाई यही बगरमा गिट्टी कुटेर पालिकी हुँन। तेरो बाबाले मलाई यही बस भनेर आफू कता गयो अहिलेसम्म अत्तोपत्तो छैन भन्नु हुन्थ्यो।”- ऊ भावुक हुँदै छोरीलाई अंगालोमा बेर्यो। ” त्यसो भए हामी असली सुकुम्बासी रहेछौँ घर बिहिन होइन र बाबा ?”- उसले खलेको आँखामा हेर्दै भनी। खलेको आँखा टिलपिल टिलपिल गर्दै थिए। पुतली अलि जिज्ञासु स्वभावकी थिई। “बाबा फेरी सरकारले हाम्रो बास सधैँ यस्तै खोसिरहन्छ ?”- पुतलीले सोधी। ” छोरी हामी खुब मिहेनत गर्छौँ र अगाडिका दिनहरूमा आफ्नै जमिनमा घर हाल्छौँ।”- खलेले आफ्नो आँखा पुच्छदै भन्यो।
