चश्मा

लीलाराज दाहाल
वागमती ११, कर्मैया, सर्लाही

हरि र प्रिया वैवाहिक जीवनको तेस्रो बर्षमा थिए ! दुबै स्नातकोत्तर गरेका पठित जोडी थिए ! उनीहरू बाबु आमाले गराइदिने परम्परागत मागी बिवाहको घोर बिरोधी थिए ! प्रियाले भनी,” अहिलेको जमानामा पनि कसैले बाबु आमाले खोजिदिएको केटासँग बिवाह गर्छ ? होइन त कालु ! ” पत्नीद्वारा कालु भनिने पति हरिले श्रीमतीको भनाइमा सही थप्यो,” हो त डियर ! आफ्नो जीवन साथी आफैँ खोज्ने हो ! हामीले जस्तै ! ” उनीहरु परस्परमा मन पराएर बिवाह बन्धनमा बाँधिएका थिए ! उनीहरूको प्रेमको प्रतीक टुकुटुकु हिँड्ने एउटी छोरी छिन् ! पहिलो गाँसमा ढुङ्गा भनेजस्तै छोरी प्रायः जसो बिरामी हुन्थिन् ! त्यसैले उनीहरुको अस्पताल – आवास दौड चलिरहन्थ्यो ! कहिले कुन बिमार, कहिले कुन ! प्रायः जसो अस्पताल गैरहनु पर्थ्यो ! निकैदिन सकुशल रहेकी छोरी फेरि बिरामी परेपछि अस्पताल लैजान तयार भएको पतिलाई कोट्याएर प्रियाले भनी,” कालु ! पल्लो टोलमा एकजना धामी बा बस्छन् रे ! त्यहाँ फुक्न लैजाउँ न छोरीलाई ! ” हरि एकछिन सोचमग्न भयो र झटपट बोल्यो,” हुन्छ ! हुन्छ ! गइहालौँ ! ” एकछिनका लागि उनीहरुले चेतना र भौतिक ज्ञान बिर्सिए ! अनि अन्धविश्वासको चश्मा लगाएर छिटोछिटो धामी बस्ने गल्लीतिर लम्किए !