चाहना

बिन्दु पौड्याल वस्ती
भरतपर-२,चितवन

“हैन, सर ! तपाईँको के ताला हो यस्तो ? शिक्षक नै यस्तो भएर आएपछि विद्यार्थीले के सिक्छन् ?” प्रअले नवीन सरलाई अफिसमा बोलाउँदै भन्छन्। नवीन आफ्नै सुरमा आनन्द मुद्रामा स्कुल पसेका मात्र के थिए; प्रअले एक्कासि अफिसमा लगेर त्यसो भन्दा त छाँगाबाट खसेजस्तै हुन्छन्। “के भयो सर ? मैले केही त्यस्तो नराम्रो काम गरेजस्तो त लाग्दैन। हिजो मात्रै सिलाएर ल्याएको ड्रेस हो। न पुरानो भएर रङ उडेको छ, न मैलो र कुनै दाग नै लागेको छ। फेरि अरू मबाट के नै भएको छ जुन कामले विद्यार्थीको सिकाइमा नराम्रो प्रभाव पार्ने ?” नवीन सरले आश्चर्य भाव प्रकट गर्छन्। तपाईँलाई थाहा हुनुपर्ने हो; यो निजी विद्यालय । यसको स्रोत भन्नु नै विद्यार्थीले तिर्ने शुल्क । अभिभावकले आफ्ना नानीहरूलाई राम्रो बनाउन सरकारी विद्यालय छोडीछोडी यहाँ पठाएका।
अनि के भयो त सर ? मेरो सिकाई र अभिभावकको चाहनाबिच कहाँ निर अन्तर परेको छ त ? मैले त बुझ्नै सकिनँ।
अझ बुझ्नु भएन -“तपाईँले तलब खान विद्यार्थी सङ्ख्या बढाउनु पर्छ । त्यसका लागि तपाईँ आफ्नो खुसी होइन; अभिभावक र स्कुल प्रशासनले चाहे अनुसार हुनुपर्छ र गर्नुपर्छ।
मैले नगरेकै के छ र सर ? स्कुलको समयमा आएकै छु । भनेको पोशाक लगाउने र दिएको कक्षा पढाउने काममा कसैले भन्नै पर्दैन । नतिजा पनि मेरो विषयमा राम्रै आएको छ। मैले त कुरै बुझ्न सकिनँ नि सर।
सुन्नुस् , तपाईँ प्राइभेट स्कुलको शिक्षक । यहाँ तपाईँले चाहे जसरी कपडा सिलाउन, लगाउन, कपालको डिजाइन निकाल्न आफ्नो चाहना अनुसार हुँदैन अन्यथा भोलि……पनि हुन सक्छ।