छोरी

सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही१८

“पिमा जाउ छिट्टो आगोबाल कर्मिलाई नास्ता बनाउँन ढिला भयो।”- पुष्पिले आफ्नो छोरीलाई अह्राईन्। उसले केही नबोली उठेर अँगेनामा आगो बाली र फेरी आफ्नो काममा जुटी। ऊ स्कुलको गृह कार्य गर्दै थिई। निरजले भने बसेर मोबाईल चलाईरहेको थियो।
कर्मिहरू घर मुनि पशु बस्ने गोठको गारो लगाउँदै थिए। पिमाले उनीहरूलाई पानी र मागेको सामान पनि दिईराख्थी घरिघरी।
“पिमा जाउ छोरी एक गाग्रो पानी ल्याइदेउ।”-पुष्पिले फेरी आदेश गरिन्। ऊ केही नबोलिकन पानी पँधेरा गएर पानी ल्याई। गग्रेटामा गाग्रो राखेर फेरी दलानमा बसेर लेख्न थाली।
एकैछिन पछि फेरी आमाको आदेश भयो।” पिमा जाउ छोरी कर्मिलाई नास्ता खान बोलाउ; नास्ता तैयार भयो।”- पुष्पिले फेरी पिमालाई काम बताईन। निरजले अहिले पनि मोबाईल चलाईरहेको थियो।
“आमा दाइलाई भन्नु न म स्कुलको काम गर्दैछुँ।”- पिमाले निरजतिर हेर्दै भनी। ” ओहो कति ठुलो काम कर्मिलाई बोलाउने नै हो; त्यही पनि दाजुलाई संझी ! “-पुष्पीले रिसाउँदै भनी। “त्यही त भनेको नि आमा दाइ अघि नै देखि मोबाईल चलाएर बस्नु भएको छ।”- पिमाले निरजतिर हेर्दै भनी।
“निरज ! ए निरज ! “- पुष्पीले छोरालाई बोलाइन्।
“हजुर मम्मी !”- निरजले मोबाईल हेर्दै बोल्यो।
“बाबु तल गोठमा काम गर्दै गरेका कर्मिहरूलाई बोलाएर ल्याउ त छोरा। नास्ता चिसो भयो।”- पुष्पीले छोरालाई भनिन्।
“आमा हजुर पनि ! म मोबाईलमा केही काम गर्दै छु। पिमालाई पठाइदिनुहोस् म जाँदिन।”- निरजले साफ इन्कार गर्यो।
“पिमा तिम्रो दाइ ब्यास्थ छ, छोरी जाउ कर्मिलाई बोलाऊ छोरी।”-फेरी पनि पुष्पीले पिमालाई अह्राईन। उसले नउठि सुख्ख पाइन।
“हस् ! ” ऊ अँध्यारो अनुहार बनाएर गोठतिर लागि।