नयाँ शब्द

जानकी कर्माचार्य
घट्टेकुलो, हरिसिध्दि

पन्ध्र दिनको लामो विदा पछि स्कूल खुल्यो । कक्षा पाँचको नेपाली ब्याकरण कक्षाको गुरुले सबै विद्यार्थीलाई नयाँ नयाँ शब्दहरु पत्ता लगाएर आफूले जानेको अरुलाई सुनाउने र सिकाउने अनि आफूले पनि अरुलाई सुनाउने । अरु नबुझेको नयाँ शब्द छ भने गुरुसँग सोध्ने गृह कार्य दिनु भएको थियो । सब विद्यार्थीलाई आफूले जानेको र पत्ता लगाएका शब्द भन्न र सुनाउन आतुर देखिन्थे । सबजना नेपाली गुरुको प्रतीक्षामा बसेका थिए।
लामो विदा पछिको पहिलो दिन सबलाई रमाइलो लागेको थियो , घण्टी बज्नुभन्दा पहिले नै सबै कक्षामा पुगिसकेका थिए । बल्ल पाले दाइले घण्टी बजायो र गुरु कक्षामा प्रवेश गर्नु भयो । सबले एक्कै स्वरमा शुभविहानी सर भन्दै उठेर गुरुलाई सन्मान गरे।
गुरुले सबले पालैपालो सबलाई आ-आफूले पत्ता लगाएको नयाँ शब्द भन्न लगाउनु भयो ती शब्दहरु कति नयाँ थिए अनि कति पुरानो सब रमाए पनि तर युनेश भने चुपचाप थियो। ऊ अलिकम बोल्ने र लजालु पनि थियो । त्यो देखेर गुरुले युनेसलाई सोध्नुभयो, ” तिमीले कुनै शब्द भनेनौ नि ?” युनेश एकछिन चुपलागेर बस्यो अनि छ भनेर टाउको हल्लायो । गुरुले भन न त भने पछि उसले भन्यो ” पोइटिङ्ग्रे” सब विद्यार्थीहरु हाँसे ऊ झन लजायो र गुरु पनि एकछिन अकमक परे । अनि युनेसलाई नजिकै बोलाएर सोध्नुभो ” यसको अर्थ थाहा छ त तिमीलाई ? ” उसले बिस्तारै बोल्यो – “थाहा त छैन तर घरमा बुबालाई आमाको काममा सघाउँदा सबैले जोइटिङ्ग्रे भन्छन् अनि आमाले बुबाको काम सघाउँदा पोइटिङ्ग्रे किन नभन्ने ?” गुरु चुप लाग्नु भो।