“आँखा”

निर्मला बराल
भक्तपुर सानो ठिमी

सातै बर्ष त भएँ म, पढ्छु कक्षा दुईमा।
हेर्छु सधैँ रमाउँदै ,घोप्टीएर मोबाइलमा।

आमा सधैँ भन्नु हुन्छ, दुख्छ आँखा धेर।
म भने फुरुङ्ग पर्छु , मोबाइल समाएर।

लत बस्यो, खाँदा पनि , मोबाईल हेर्ने।
आँखाको पावर बढ्छ है, अब कसो गर्ने!

एकदिन सम्म बाटो ,स्कुलमा लडेँ।
देखिननि आखाँ , उठ्दा, फेरि लडेँ।

हतारीदै गुरुबा आई,उठाएर मलाई।
फोन गरी बोलाउनुभो स्कुलमा बालाई।

आँखा जाँच भयो मेरो, डाक्टरले भने।
धेरै पावर बढेछ है,चस्मा लाउनु भने।

दाल ,साग,गेडागुडी,झोल,फर्सी र गाजर।
खानु सँधै नबिराई , लगाउनुपर्छ जागर।

जतन गर्नु सधैँ भरी ,संसार देख्ने ज्योतिलाई
भन्छन् सधैँ डाक्टर सन्दुक,जचाइराखौँ आँखालाई।