प्याराे बेन्च

बिष्णु उप्रेती
राधेराधे भक्तपुर

“बिनाेद , तिमी किन सधैं पछाडिको सिटकाे कुनामा बस्छौ ? तिमीलाई अगाडि बसेर राम्रो पढ्न मन छैन् ?” ” नवौँ कक्षाका, बिनाेदलाई सरले साेधे।
“सर कक्षाकाे पछिल्लो बेन्चमा बस्नेहरु पछि गएर , नेता हुँदारहेछन् । नेता भएपछि मन्त्री हुँदा रहेछन् । मन्त्री भएपछि त धन, मान, सुख, सुरक्षा सबैथोक सम्पन्न हुने । कानुन भन्दा माथि हाेईने, तेसैले ,सर। अगाडि बसेर राम्रो पढेर कर्मचारी बन्ने लक्ष्य छैन मेराे।” ठाँटिलाे पाराले उत्तर दियाे बिनाेदले।
“यसरी सधैँ पछाडि बसे ,पढाईमा कमजोर हाेइन्छ। अनि कसरी लक्ष्यमा पुगिन्छ त ? सरकाे पुनः प्रश्न।” नेता हुन , मन्त्री, प्रधानमन्त्री , राष्ट्पतिसम्म हुन यतिनै शैक्षिक याेग्यता चाहिन्छ भनेर, नेपालकाे कुनै कानुनमा ,संविधानमा कहिँ ,कतै लेखेकाे छैन। गफले समुन्द्र सुकाउन र हिमाल फुटाउन सके पुग्छ सर हाम्रो देशमा। तेसैले मलाई त लक्ष्यमा पुग्न पछिल्लो बेन्चनै प्याराे छ सर।