प्रेरणा

तुलसी पण्डित

ए बाबु ठूलाबाबालाई पानी ल्याइ देउ त ?
ठूलबाबा म पहिले हजुरलाई ढोग गर्छु अनि पानी होइन मोही ल्याइ दिन्छु है । यस्तो गर्मी छ । मोही खाएपछि शितल हुन्छ ठूलाबाबा ।
चङ्खे टोलाउन थाल्यो।
किन फरक भयो मेरो छोरो र यसमा । यी दुबै एउटै उमेरका हुन् । सँगै स्कुल पढ्न जान्छन् ।
आज बिहान आफू खेतमा काम गर्न लाग्दा छोरो पुग्यो ।
“बाबु जाउन मलाई तिर्खा लाग्यो । पानी लिएर आउँ त ?”
उसले भन्यो।
“तिर्खा लागे आफैँ जाने घर पानी खान । कसले ल्याउँछ यहाँ पानी ।”
म पसिना बगाएर खेतमा काम गरिरहेको थिएँ । उसका कुराले मैले आँखा देखिन । समातेर गालामा एक चड्कन लगाइ दिए । ऊ रुँदै भाग्यो । ऊ गएपछि म आफ्नो काममा व्यस्त भएँ । केही समयपछि उसले पछाडिबाट लठ्ठी ल्याएर बेतोडले हान्यो । म थचक्कै बसेँ ।
ऊ खुच्चिङ्खाइस् भन्दै भाग्यो। यस्तै सोच्दै गर्दा एक्कासि आएको आवाजले ऊ झसङ्ग भयो। “बाबा ल लिनु मोही ।” “मोही निकै मिठो रहेछ ।”
“बाबा टन्न खानु है नपुगे म अरु पनि ल्याइ दिन्छु । ”
ऊ मोही लिन भित्र गयो । त्यही मौका पारेर उसले छिमेकी भाइलाई सोध्यो।
“होइन यति असल छोरा कसरी बनाउन सकिन्छ ? आफ्नो छोरो त तल बगाएर माथि खोज्न जाने जस्तो छ । आज बिहान मलाई सुम्ला उठ्ने गरि पिट्यो उसले । ल हेर्त नीलै भएछ।”
“आफ्ना सन्तानलाई असल बनाउन सानैबाट नैतिक आचरण सिकाउनु पर्छ जस्ले उनीहरुलाई सही बाटोमा हिड्ने प्रेरणा मिलोस्।”