तुलसी पण्डित
अघि सम्म बिरालो
म्याउम्याउ गरेको
भोक लाग्यो भन्दै ऊ
फुस्रा आँखा गरेको
ऐले कता गयो ऊ
खोजेको छु कान्लामा
घर अनि छतमा
लुक्यो कि त मान्द्रामा
भात खाने बेलामा
सधैं आइ कराउछ
हात मात्र उठाए
म सँग पो डराउछ
आमा सधैं भन्नु हुन्छ
भात न देउ त्यसलाई
भोक लाग्यो भने मात्र
जान्छ मुसा मार्नलाई
जब बात माने मैले
बिरालो नै हरायो
खोज्दै गए आँगनी
मुसो पो करायो
मुसो भाग्न बल गरेको
उसले च्याप्पै समायो
त्यै मुसोलाई खाएर
अैले ऊ त रमायो।
श्रोतः नेपाली बालसाहित्य
मोहन प्र घिमिरे शान्तिनगर, शिद्धिचरण मार्ग, वानेश्वर आयौ शरद् घरैमा आनन्दको छ बेला मीठो समीर…
उषा बस्ताकोटी खनाल जूनमामा आफ्नै घर फर्की आउँछन् तारा पनि आफ्नै घर झल्मलाउँछन् दशैँ आयो…
बालबालिकाविरुद्ध हिंसा अन्त्यसम्बन्धी राष्ट्रिय कार्यशालामा मन्त्री सिता बादीको सहभागिता, “बालबालिकाको सुरक्षा र सम्मानमा कुनै सम्झौता…
बलराम दंगाल रत्ननगर, चितवन हाल–अष्ट्रेलिया साँझ पर्न लागेको थियो। असफलताले थाकेको युवक पीपलको रूखमुनि बसेका…
आत्माराम न्यौपाने तिम्रा साना कर-कलमले लेख्छ नौलो भविष्य तिम्रा साना मृदु नयनले देख्छ सम्पूर्ण विश्व…