“भानुका गुनिला कर्म”

लालबहादुर भुजेल

दुईसय तेह्र, बर्ष अघि
जन्मिएका भानु,
भाषा अनि साहित्यकाे
उन्नयनका “रानु” !

संभ्रान्त र धनीमानी
थिए उनी पण्डित,
झारपातसँग हिंडदा-बाेल्दा
हुनसक्थ्याे दण्डित !

देश विदेश भानुभक्त
मुखाखर भाे हेर,
घाँसी उनका महागुरू
ओझेलमा ती खेर !

भानुभक्तबाट हाम्राे
शिक्षा हुन्छ शुरू,
उनलाई हेलाँ ग-याैँ भने
रून्छाैँ धुरूधुरू !

हतियार किन्न, सल्लाह दिए
बिसे नगर्चीले,
पृथ्वीनारायण कृतकृत्य
पाई त्याे अर्तीले !

लाेककाे हित गर्नु थियाे
कुवा खनाएर,
घाँसीकाे त्याे नि:स्वार्थ भाव
दिलमा सजाएर !

सँस्कृतिमै कविता लेख्ने
थियाे त्यति बेला,
नेपालीमा पद्य लेख्दा
गर्थे सवले हेलाँ !

प्रकृतिप्रेम छचल्किन्छ !
देशप्रेमकाे भाव,
घुसपैठ र ढिलासुस्ती
ब्यङ्ग्य अचूक राम !

भानुलाई जीवित राख्ने
रामायणका भाग,
बिद्राेह र लयसँगै
लाेकदर्शनकाे राग !

भानुलाई चिनाउँने
माेतीराम भट्ट,
माेतीमात्रै हाेइनन् तिनी
कुँदिएका चट्ट !

कृतिभित्र अनुशासन
परिश्रमी भाव,
सन्ताेषी नै सुखी जीवन
पूर्वीयदर्शनकाे राप !

आशुकवि उनी थिए
थियाे सटिक भाषा,
तिरिनसक्नु गुन उनकाे
युगाैँ – युगलाई खाशा !