आचार्य प्रभा
दमक, झापा
“जिना हेर न !ऋषिकालाई त्यो वनपिस जामाले कस्तो नसुहाएको ? लाउँदा पनि आफूलाई सुहाउँने लाउँनु नि !” रिताले जिनालाई भनिन्।
जिनाले आश्चार्यचकित बन्दै बनिन् । “किन ? तिमीले पहिलोपल्ट देख्दैछौ ? ऋषिकाले वनपिस लाएको !!!यसमा अचम्म मान्नु पर्ने के छ र ? उनले लाउँने ड्रेस सधैँ त्यस्तै हो।”
जिनाको जवाफले रिताको मन खिन्न भयो र भनिन् । -“अस्ति आफ्नी छोरीहरुको गुन्यूचोलीमा लाखौँलाख खनाईन्। धुम्धामले गुन्यूचोलो गरेर समाजमा आफ्नो परम्परा, सँस्कृतिलाई अँगालेको देखाईन् । तर आफूले भने सधैँ यस्तै ड्रेसहरु लाएर हिँडेको देखेर भनेकी नि! मैले।”
जिनाले फिक्का मुस्कान छाड्दै भनिन् । -“रिता तिमीलाई थाहै छ। अहिलेको दुनियाँ सब देखाउँने होड्बाजीमा छ । हात्तिका दुईवटा दाँत हुन्छन् रे ! एउटा चपाउँने, अर्को देखाउँने । हो यस्तै तथ्य अहिलेको समाजका मान्छेहरुमा हाबी भएको छ । ऋषिकामा पनि त्यहि भएको हो ।”
जिनाको कुराले रिताले केहीक्षण मौन बन्दै फेरि भनिन् -” कस्तो समय आयो नि? सबै आडम्बरमा बाँचेर दुनियाँलाई भ्रमित बनाउँनु पर्ने? यस्तै भ्रममा सब मख्ख छन् । रवाफ देखाएरै जिविका चलाउँनु पर्ने ।”
दुवै एकैछिन एकोहोरिए झैँ भए। अन्त्यमा जिनाले भनिन् । -“रिता मलाई त फोस्रो रवाफ देखाउँनु छैन। म त मेरी छोरीलाई गुन्यूचोलो लाईदिन नै त्यतिका खर्च गर्नु भन्दा बरु वृद्ध आश्राममा छोरीलाई लान्छु र बुढाबुढीको आशीर्वाद लिन लाएर गुन्यूचोलो लाई दिन्छु बस् ।”
फेरि तिमीलाई सँस्कारहिन भन्लान् नि! आजकाल त देखावटी कर्म नै संस्कार बनी सकेको छ। सबैले कुरा काट्लान् है जिना ।” रिताले व्यंग्य हानिन्।
“कसैले कुरा काट्दैमा मेरो केही जाँदैन । धेर ढर्रा गर्ने भएर गुन्युचोलीमा लाखौँलाख खर्च गर्दा मेरी आमाजू ऋणमा डुबेर अझै शिर ठाडो पार्न सक्नु भाको छैन । बरु कुरा काटुन्। शिर नढलोस्।” जिनाको शब्दले रिता निशब्द बनिन् ।
