“विद्यार्थीहरूप्रति”

आत्माराम न्यौपाने

तिम्रा साना कर-कलमले लेख्छ नौलो भविष्य
तिम्रा साना मृदु नयनले देख्छ सम्पूर्ण विश्व
खुट्टा साना नरमपनका जित्दछन् वायुपङ्खी
साना नै छौ तर बल गरे पाउँछौ सप्तरङ्गी।

धम्की देलान् तँ तँ म म गरी च्याप्प घाँटी समाई
हेप्लान् कोही तृणसरि गनी देश नेपाललाई
तिम्रो छाती कसरत गरी वज्र जस्तो बनाऊ
त्यस्ताखाले रिपुजनहरू लात हानी भगाऊ।

ठूलो बन्दा मनवचनले सानुलाई नहेप
हौ उद्योगी अपितु कहिल्यै बाबुआमा नबेच
हाम्रो जस्तो भुवनभरमा देश दोस्रो नखोज
मर्ने बेला अझ बहकिँदै धर्म अर्को नरोज।

एक्लो धर्ती मनुज र अरू जीवको हो सहारा
मायाँ गर्नू पवन जल वा बोटवृक्षादि सारा
कालो तिम्रो मन यदि भए वेद पढ्दै पखाल
ज्ञानी बन्दै हृदयतहमा बुद्ध झैँ दीप बाल।