वेदना

शारदा दहाल
मोरङ

“भन्नुस् त कसलाई थाहा छ सफलता भनेको के हो?”
गुरुआमाले ‘सफलता प्राप्ति ‘शीर्षकको पाठ बोर्डमा लेखेर मुस्काउँदै बालबालिकालाई सोध्नुभयो।
सबैले उत्सुकतापूर्वक आफ्ना बुझाइ प्रस्तुत गरे।
“हो, स्वाबास ! सफलता ब्यक्तिपिच्छे फरक हुन्छ । जो जहाँ छ,समयसापेक्ष उपल्लो तहमा बढ्दै जानू नै सफलता हो।
जस्तो: अहिले तपाईँहरू कक्षा आठमा पढिरहनु भएको छ अर्को साल अझै राम्रो जि पि ए ल्याएर कक्षा नौ मा जानु, अतिरिक्त क्रियाकलापमा अझै सक्रियता देखाउनु र उन्नतिको सिँढी चढ्दै जानु जस्ता सकारात्मक अभिबृद्धि नै सफलता हो।”
प्रशस्त उदाहरणसँगै सबैलाई सोध्नुभयो । सबैले बुझेको भाव दर्शाए। घण्टी नै पिच्छे कुटाइ खाने राकेश भने छट्पटी गरेर पढाएको कुरामा बेवास्ता गरे झैँ देखिन्थ्यो। ऊ घरीघरी हाइ काढ्थ्यो कहिले गुरुआमातिर एकटकले हेरिरहन्थ्यो त कहिले साथीहरूतिर।
गुरुआमाले सहानुभूतिपूर्ण ध्यानाकर्षण गर्न खोजे पनि ऊ सक्रिय देखिएन र समस्या सोध्दा पनि बताएन।किकर्ब्यविमूढ भै गुरुआमाले आजको पाठबारे लेख्न निर्देशन दिनुभयो र नजानिदो ढङ्गले उसको अध्ययन गर्नुभयो। सबैले चाँडै नै छोटोमा लेखेर देखाए। अन्त्यमा देखाउने राकेशको कापीमा लेखिएको थियोे, “भैरहेको अवस्थाबाट प्रगति गरेर माथि उठ्नु नै सफलता हो । समग्रमा भन्दा म को हूँ , कहाँ छु र कहाँ पुग्नुपर्छ भनेर चिन्नु नै सफलताका सिँढीं हुन् ।  दुई अक्षरको खुसी पाउन अढाई अक्षरको भाग्यमा भर नपरी चार अक्षरको मेहनत गर्नुपर्छ।
अनि मेरो निष्क्रियता र कुटाइ खाएको कारण चैँ खाजा खान पाएर पेट दुख्न छोडेसँगैको सफलता प्राप्तिपछि भन्छु है गुरुआमा!”