सङ्कल्प

भूमिका गैरे, तिमिल्सिना
गैंडाकोट ४, नवलपुर

“न नेपालको पढाइ मिल्यो। तेत्रो वर्ष घोटिएर पढेँ। हरेक प्रतिस्पर्धामा खरो उत्रिए।” संङ्कल्पले सोच्यो।
“देशको परिस्थिति पनि त्यस्तै रह्यो,बस्नै सकिएन। पारिवारिक स्थिति पनि तेस्तै। न रोजगार, न कुनै आयमूलक काम नै।” फेरि थप्यो , “नेपालमा बस्ने वातावरण देखिन। ऋणधन गरेर छिरे ठूलै देश अस्ट्रेलियातिर। यहाँ फेरि पढ्न शुरु गरे।”
“दु:ख, सङ्घर्ष त कति कति? काम पढाइ गर्दै पढेँ। न बेलामा सुत्नु छ , न त खानु नै।अर्काको देशमा चिनेजानेको कोही छैन?” आँफैसँग बिलौना गर्यो।
“तै पनि भोलिको भविष्य छ भन्दै खटिएँ । साहुको ऋण तिर्न हम्मे हम्मे पर्यो। खाइ नखाई चोख्याएँ ।” ” आँफू जन्मिएको, हुर्किएको ठाउँ , पाखा , पखेरा सम्झन्छु। वैराग लाग्छ , त्यो खेल्ने , खाने , डुल्ने उमेरमै जिम्मेवारीको भारी बोकेर विदेशिए।”
“घरपरिवार सम्झदा , रुन मन लाग्थ्यो तर आफैँ सम्हालिन्थे। खोजी भविष्यको थियो। काम गरिरहे एकसुरले।”
ती बुढी आमा आउने बाटो कुर्दी हुन्। मन हुँदाहुँदै पनि पि. आर. ले रोक्यो मलाई। सुन्दर सपना बुन्थे, कुनै दिन हामी पनि राम्रै मान्छेमा गनिनेछौँ। हामी प्रति अरुको हेर्ने दृष्टिकोण फेरिने छ। समाजमा मैहुम भन्नेको स्तरमा पुग्नेछौँ। एकालाप गर्यो।
“यत्रो मिहिनेत गरेर पढेँ। यो पढाइको स्थान नेपालमा पनि भईदिए कति राम्रो हुन्थ्यो?” मनोवाद गर्यो संङ्कल्प।